Verantwoordelijk zijn

wijs-je-een-vinger-naar-een-ander

 

Inleiding

 

In dit artikel neem ik je mee op een denkspoor waarop ik de afgelopen tijd heb gewandeld. Het denkspoor heeft te maken met verantwoordelijk zijn voor jezelf. Met ‘jezelf’ bedoel ik hier: je gevoel, je gedachtes en je gedrag.

Mijn stelling is dat ik altijd verantwoordelijk ben voor wat ik voel, denk en doe. Nooit is iemand anders dat, noch kan ik de verantwoordelijk leggen bij ‘de omstandigheden’.

De onderbouwing is heel simpel eigenlijk. Volgens mij is het namelijk zo dat niemand me dwingt te voelen wat ik voel. Dat doe ik zelf. Niemand dwingt me te denken wat ik denk. Dat doe ik zelf. Niemand dwingt me te doen wat ik doe. Dat doe ik zelf. Dat ‘dwingen’ bedoel ik ook heel letterlijk: ik word niet gedwongen. Mijn leven staat niet op het spel als ik me anders zou voelen, als ik anders zou denken of doen. Ik heb in theorie dus alle vrijheid in iedere situatie om te doen wat ik wil. Van buitenaf is er niets of niemand die mij die vrijheid ontneemt.

 

Een voorbeeld

 

Ik heb een zoon van net 2. Hij ontdekt de kracht van de ‘nee’. Hij doet soms uitermate weigerachtig en ongehoorzaam. Als ik dan boos word, ligt dat dan aan mijn zoon? Ik vind van niet. Immers, dwingt hij mij om boos te worden? Nee, dat kan ik met goed fatsoen niet beweren. Hij gedraagt zich op een bepaalde manier, maar hij dwingt mij niet boos te worden. Dan zou hij bijvoorbeeld een mes op m`n keel moeten zetten en zeggen: ‘nu boos worden! Anders snijd ik je keel door’. Dat zou dwingen zijn. Maar dat doet hij niet. Het enige dat hij doet is weigerachtig en ongehoorzaam zijn. Ik heb in deze situatie alle vrijheid om te reageren hoe ik wil. Boos worden is een optie. Geduld beoefenen een andere. Het met humor bekijken ook. Of het zien als een ontwikkelingsfase van mijn zoon waarin hij ontdekkingen doet en hem complimenteren met de grenzen die hij voelt en uitspreekt. Opties te over.

Maar vaak word ik gewoon boos, zonder die opties allemaal te overwegen. En ik vind het nog volstrekt logisch ook. ‘Terecht’ noem ik dat dan. Het ligt namelijk aan zijn gedrag dat ik boos word. Maar wat ik dan feitelijk doe is hem verantwoordelijk maken voor mijn reactie op hem. Alsof hij mij boos máákt. Terwijl: IK word boos, zonder enige dwang van buitenaf. Hij dwingt mij daar niet toe. Wie is hier nou verantwoordelijk? Hij is nota bene twee!

Ouders met jonge kinderen zullen mijn boze reactie misschien begrijpen en vergoeilijken. Weigerachtige peuters zijn ook bloedirritant soms. En toch, niemand dwingt me. Ik sta dus zelf aan het roer. Ik beschik over alle keuzes.

 

Verantwoordelijk zijn: de regel en de uitzonderingen

 

Goed, ik zeg dus: ik ben altijd verantwoordelijk voor wat ik voel, denk en doe. Nooit is iemand anders dat, noch kan ik de verantwoordelijkheid leggen bij ‘de omstandigheden’.

Hierop gelden een paar uitzonderingen:

  • Tenzij er sprake is van dwang.
  • Tenzij er sprake is van hulpmiddelen. Denk bijvoorbeeld aan een pilletje dat mijn emoties beïnvloedt, of druppeltjes of andere vormen van mind control zoals hypnose.

 

Tweede voorbeeld

 

Laten we deze regel eens loslaten op een volgend voorbeeld: onze kinderen hebben allebei jarenlang heel slecht geslapen. Als baby’tjes hielden ze ons weken achtereen uit de slaap. Ze werden wel 5 tot 10 keer per nacht huilend wakker, iedere nacht weer. Op een gegeven moment kreeg ik gevoelens van wanhoop en radeloosheid. Kan ik mijn kinderen daarvoor verantwoordelijk maken? Ik vind dus van niet. Het enige wat ze deden was: wakker worden en huilen. Hoe naar ook voor ons, welbeschouwd was dat het enige. Ze maakten geluid met hun lichaampje. Er was (slechts) een geluid van mijn baby. Dat kwam via mijn zintuigen bij me binnen. Vanaf dat moment kon ik ermee doen wat ik wilde, was het mijn aangelegenheid geworden. Ik, en alleen ik, ben daar verantwoordelijk voor. Mijn reactie op het huilen was dus helemaal van mij. Niets daarvan hoort bij de baby. Natuurlijk is de baby niet verantwoordelijk voor mijn reactie op zijn huilen. Hoe zou hij dat kúnnen zijn? Een baby! Alsof die er bewust op uit is mij wanhopig te laten voelen…

In dit voorbeeld zijn de uitzonderingen ook niet van toepassing. Er was namelijk geen sprake van dwang om me wanhopig en radeloos te voelen. Ik moest het niet van ze en mijn leven stond niet op het spel als ik me anders zou voelen. Evenmin hadden ze hulpmiddelen tot hun beschikking om wanhoop en radeloosheid in mijn lichaam op te wekken. Deze gevoelens werden mij niet op de een of andere wijze kunstmatig toegediend. Nee, die gevoelens waren het resultaat van een proces dat zich in mij voltrok.

Slapeloosheid is dan misschien een uiterlijke omstandigheid waarvan veel mensen zullen zeggen: logisch dat je je zo voelt. Akkoord. En misschien gebeurt er fysiologisch ook wel iets met je als je langdurig te weinig slaapt. Maar dan nog is het niet de baby die ervoor verantwoordelijk kan worden gehouden. Alle opties om er op te reageren staan tot mijn beschikking. Dat ik ze misschien niet zie, is van mij en niet van de baby. Maar het wanhopige gevoel ontstaat hoe dan ook in mij. Ik kan de verantwoordelijkheid voor mijn reactie op de situatie dus niet buiten me leggen, hoe graag ik het ook wil.

 

Hoe ik reageer is mijn aangelegenheid.

Hoe ik reageer is mijn aangelegenheid.

 

 

De regel nog een keer

 

Ik ben dus de enige die verantwoordelijk gehouden kan worden voor mijn gevoel, denken en doen. Nooit kan iemand anders dat zijn. Mijn voelen, denken en doen is het gevolg van een intern proces. Hoe verontschuldigend de uiterlijke omstandigheden soms misschien ook zijn. Behalve dus ingeval van dwang of gebruikmaking van hulpmiddelen. Maar hiervan is eigenlijk nooit sprake. Laat dat eens tot je doordringen. Ik vond het behoorlijk heftig.

 

De praktijk

 

Hoe logisch dit allemaal misschien ook moge klinken, als het dat al doet, meestal doen we in de praktijk alsof het wél zo is dat de ander of de omstandigheden verantwoordelijk te houden zijn voor hoe jij je voelt, hoe je denkt of doet. Maar wat we dan doen is de ander kwaliteiten toedichten waarover die niet bezit. Beetje raar en dom dus eigenlijk. Zonder dwang of hulpmiddelen heeft een ander feitelijk geen invloed op mijn innerlijke wereld.

Klein voorbeeld: een automobilist snijdt me af. Als ik vind dat het aan hem ligt dat ik in woede ontsteek dan zeg ik dus: hij máákt me boos. Hij doet dat. Niet ik. De waarheid is: ik word boos. Ik word er niet toe gedwongen en hij past geen hulpmiddelen toe. Als het al zo zou zijn dat hij me boos maakt, dan heb ik het laten gebeuren. Ik had alle keuzes om te reageren op de situatie. Als ik de verantwoordelijkheid voor mijn boosheid bij de automobilist leg gedraag ik me als een willoos slachtoffer. Alsof ik door hém geen andere opties had dan boos worden. Wat een macht ken ik die ander dan toe…

Als je er op gaat letten gaat het de hele dag zo door, in het groot en het klein. Maf eigenlijk, als je erbij stil staat. Ik neem maar heel erg weinig verantwoordelijkheid.

 

Hoe nu verder? Vragen te over!

 

Ik kan de ander, of de uiterlijke omstandigheden dus niet, nee: nooit, verantwoordelijk houden. Nooit. En het absolute hiervan vind ik nog erg moeilijk om mee om te gaan. Maar dat het zo ís, daar kan ik niet meer omheen. Er zijn misschien een paar uitzonderingen (dwang, hulpmiddelen) maar die zijn nog nooit aan de orde geweest en zullen het waarschijnlijk ook nooit zijn. Dus al die keren dat ik mijn voelen, denken en doen toeschreef aan de ander of de omstandigheden, sloeg het in feite nergens op.

Dat is nogal wat. Het roept ook veel vragen op. Want hoe komt het eigenlijk dat ik geen verantwoordelijkheid neem? Waarom schuif ik die af en maak ik zo die ander heel belangrijk? Waarom ervaar ik geen keuze en reageer ik zo volautomatisch? Heb ik eigenlijk wel iets te willen hierin? Hoe kan ik hier nu praktisch mee omgaan? Hoef ik me van een ander dan nooit meer iets aan te trekken? Wat betekent dit alles eigenlijk voor mij, en voor de mens als soort? Want ik ben ervan overtuigd dat ik niet alleen zo functioneer. Iedereen doet zo.

Vragen te over dus. En ik ga verder op zoek naar antwoorden. Als ik ze heb gevonden zal ik ze hier wel delen. Voorlopig geniet ik even van het bevrijdende inzicht dat een ander of ‘de situatie’ feitelijk geen invloed op me hebben. Onmogelijk. Tenzij er dus dwang is of sprake van geheime pilletjes of instrumenten. Maar daar is geen sprake van. Heerlijk inzicht! Ook al ben ik nog verre van bevrijd van het mechanisme om anderen verantwoordelijk te maken, het verschaft toch wel de nodige lucht.

Tot zover dus. Hopelijk kon je het volgen. O wacht, dat is helemaal niet aan mij… Want hoe jij deze blog verwerkt, dat doe je helemaal zelf! Ik heb alleen maar letters achter elkaar gezet, met hier en daar een spatie en een leesteken… Wat het bij jou oproept, daar heb ik geen invloed meer op ;-)…

 

Jouw keuze, jouw verantwoordelijkheid.

 

 

 

 

Advertenties
Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

Wat geven we onze kinderen mee?

Bekijk eens dit prachtige filmpje:

Je ziet hoe kinderen volwassenen nadoen. De volwassenen in het filmpje laten gedrag zien dat de gemiddelde burger af zal keuren maar dat toch veel voorkomt. Door de niet mis te verstane beelden is de boodschap voor de opvoeder snel helder: let goed op welk voorbeeld je geeft aan kinderen!

Het filmpje is voor mij zo raak omdat het de rol van de opvoeder op subtiele en tegelijkertijd confronterende manier duidelijk maakt. Na het zien ervan kan iedere twijfel over de rol van opvoeding op de ontwikkeling van kinderen de prullenbak in. Dit is inderdaad hoe het werkt.

 

En het laat zich ook verklaren. Het brein is namelijk nog lang niet af bij de geboorte. Op zich al een enorm belangwekkend gegeven dat mijns inziens meer aandacht verdient dan het krijgt in opvoedingsland. Ik wil er nu 1 aspect uitlichten en dat is dit: als het wordt geboren heeft een kind nog geen cognitief referentiekader.

 

Daarmee bedoel ik dat een kind nog niet weet wat wel en niet ‘hoort’ of ‘mag’. Het weet nog niet wat verantwoordelijkheden en grenzen zijn noch heeft het al besef van de waarde van dingen. Het jonge kind heeft van deze, en heel veel andere zaken, nog geen weet. Er bestaan geen aangeboren concepten van. Deze concepten kunnen pas gevormd worden als het brein hierover informatie krijgt. En die krijgt het, via de zintuigen, uit zijn omgeving. Uiteindelijk zal het brein alle indrukken die het hierover binnenkrijgt omzetten in een eigen referentiekader. Het kind ontwikkelt zijn referentiekaders dus door wat het meemaakt, ziet en hoort in en ontvangt van zijn omgeving.

 

all i will know is what you teach me 2

 

En de belangrijkste personen daarin zijn wij uiteraard, de opvoeders. Wij zijn hun voorbeelden, zoals in het filmpje en in deze quote zo mooi tot uitdrukking komt. Wij vormen kinderen in belangrijke mate door wat we ze laten meemaken, zien, horen en ontvangen. Ieder moment opnieuw hebben wij de keuze wat dat gaat zijn.

Dus de prangende vraag is: wat gaat dat zijn?

 
Even een klein uitstapje.

Zoals ik het zie zijn opvoeders net als tuinmannen (en -vrouwen). Een tuinman weet dat zijn tuin net zo mooi zal worden als de kwaliteit en kwantiteit van de aandacht die hij erin stopt. Hij weet dat sommige plantjes meer water nodig hebben en andere meer zonlicht. Weer andere plantjes geeft hij een stokje om langs te groeien. Er zullen plantjes zijn die op hun plek blijven en andere zullen blijven proberen om buiten de perken verder te groeien. Elk plantje is uniek. En alle unieke kwaliteiten van het plantje zaten al besloten in het zaadje dat het ooit was. De tuinman weet dit en hij weet ook wat nodig is om de unieke kwaliteiten eruit te laten komen. Hij verdiept zich, hij observeert en hij heeft geduld. En hij leert. Hij leert van de plantjes. Hij staat open om zelf ook te groeien. Om een betere tuinman te worden. Hij heeft de plantjes dus nodig, net zoals de plantjes hem nodig hebben. Hun relatie is gelijkwaardig.

 

start digituin home 8-12

 

Zo denkend in deze metafoor van de tuinman, kom ik terug bij het brein dat nog niet af is als kinderen geboren worden, het ontbreken van een cognitief referentiekader en dat wij opvoeders de belangrijkste mensen zijn van wie zij dat kader aangereikt zullen krijgen.

 

Een tuinman weet: “wat je zaait is wat je oogst”. Als je een tomatenplantzaadje in de grond stopt kan je niet verwachten dat er een aarbeienplantje uit de grond omhoog komt. Hetzelfde principe gaat op in de opvoeding. Als we zelf rommel op straat gooien (zaaien) kunnen we niet verwachten dat een kind dat nooit zal doen. En dus oogsten we kinderen die rommel op straat gooien. Wij geven het kind namelijk de informatie (of boodschap): “rommel op straat gooien kan je gewoon doen” en dat wordt dus het aangereikte referentiekader. Het is een vorm van zaaien. Er komt uit wat je erin stopt.

 

children are great imitators

 

Door wat we doen en niet doen richting kinderen, zaaien we allerlei boodschappen bij ze. Boodschappen over ‘goed’, ‘fout’, wat ‘normaal’ is, hoe de wereld in elkaar zit, hoe je met elkaar omgaat, hoe je voor jezelf zorgt, hoe je samenwerkt, hoe je met je emoties omgaat, enzovoort. Maar we zaaien ook boodschappen over hoe we over ze denken of wat we voor ze voelen. Dit gaat vaak onbewust en meestal bedoelen we het ook niet zo. Maar het gebeurt wel, door hoe we reageren (of juist niet reageren), door onze blik, door de toon in onze stem, door de kwaliteit en kwantiteit van onze aandacht.

Ga bijvoorbeeld maar na hoe het voor jezelf zou voelen als je leidinggevende je plotseling, zonder enige toelichting, op strenge toon vertelt dat je moet meekomen, en wel nu. Hoe voel je je dan behandeld? Wat ben je dan in de ogen van je leidinggevende? Eenzelfde boodschap krijgen kinderen van ons als we zo met ze omgaan.

 

Alle boodschappen tezamen, of we ze nou bewust, onbewust, bedoeld of onbedoeld op de kinderen hebben gericht, vormen het referentiekader vanwaaruit het kind zichzelf in de wereld zal neerzetten. Vanuit dit kader gaat het naar zichzelf en de wereld kijken en het zal overeenkomstig gedrag laten zien.

 

Toch wel even iets om bij stil te staan. Niet alleen om de mogelijke negatieve gevolgen van het referentiekader dat we aanreiken, maar juist ook vanwege de positieve. Want als het zo werkt, dan werkt het dus ook de positieve kant op! Dit besef biedt enorme kansen en opvoeden kan – eenmaal van dit besef doordrongen – enorm vervullend worden. En dat is toch een welkom perspectief, zeker wanneer je opvoeden vooral associeert met stress, conflicten, strijd, discussie en orde handhaven.

 

Dus hoe mooi zou het zijn als we ons vaker bewust zijn van de boodschappen die we zaaien? Als we vaker bewust de keuze zouden maken wat we onze kinderen laten meemaken, zien, horen en ontvangen? Zo kunnen we een referentiekader meegeven waar de wereld sterker, mooier, blijer, liefdevoller, gezonder en lichter van wordt.

 

Opvoeden als tuinman dus, dat is waartoe ik wil uitnodigen!

 

children are the only future...

Kijk op http://www.essisme.nl voor concrete handvatten om positief en bewust te gaan zaaien. Ik ben er laaiend enthousiast over!

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Onze grootste blinde vlek: kinderen

blinde vlek

 

Inleiding

 

 

Ik zat onlangs een filmpje te kijken van een 14-jarige activiste die opkomt voor het recht te weten wat er in ons eten zit. Het was een oproep aan iedereen om te staan voor dit recht. Niet per se een aanklacht tegen genetisch gemodificeerd voedsel, nee, ze wil gewoon dat iedereen een eerlijke keuze heeft door duidelijke en onafhankelijk informatie over wat er in ons eten zit. Ze deed het geweldig in een grote nieuwsstudio tegenover 2 kritische volwassen mensen. Ze had zich duidelijk goed verdiept in de kwestie. Haar heldere visie kon ze helder verwoorden en ze pareerde schijnbaar moeiteloos de opvallend kritische vragen van de interviewers.

 

Rachel Parent, de 14-jarige activiste

Rachel Parent, de 14-jarige activiste

 

De verpletterende kwetsbaarheid van het kind

 

 

Hoe waardevol haar bijdrage aan de discussie rond genetisch gemodificeerd voedsel ook is, wat me tijdens het kijken van het filmpje vooral zo diep trof was iets anders: namelijk hoe verpletterend kwetsbaar kinderen in onze wereld eigenlijk zijn. Het meisje memoreerde terecht het simpele gegeven dat kinderen de toekomst zijn. En dat het vooral ook voor toekomstige generaties zo belangrijk is wat we nu besluiten over wat wel en niet in voedsel geoorloofd is.

 

Plotseling zag ik zo helder hoe pijnlijk de realiteit van het kind is: het moet het doen met wat wij volwassenen doen, niet doen, besluiten, niet besluiten, geven, niet geven, denken, niet denken, vinden, niet vinden, goed of niet goed achten enzovoort. Wij volwassenen bepalen, direct of indirect, bewust of onbewust, praktisch volledig de werkelijkheid van het kind. Het kind kan niets doen. Helemaal niets. Als wij niet stil staan bij wat onze overtuigingen, afwegingen en acties betekenen voor kinderen, dan staan wij er niet bij stil. Punt. Geen haan die er naar kraait. Het kind heeft geen stem, geen keuze, geen invloed.

 

Wat een shock was het om dit zo plotseling te zien! Niet eerder werd ik me zo diep gewaar van de gruwelijke waarheid hoe onbewust wij volwassenen eigenlijk zijn als het gaat om kinderen. Wij staan maar nauwelijks echt stil bij het feit dat onze manier van denken en doen niet alleen het nu maar ook de toekomst van onze kinderen bepaalt. En niet eerder werd ik me zo diep gewaar van de immense kwetsbaarheid van het kind. Het kind is volledig aan de volwassene overgeleverd. Volledig.

 

Als wij volwassenen om bepaalde redenen genetisch gemodificeerd voedsel toestaan, dan zal het kind genetisch gemodificeerd voedsel krijgen. Als wij volwassenen besluiten om bommen te gooien, dan horen onze kinderen die vallen. Als wij volwassenen besluiten om naar schaliegas te boren, dan wordt er naar schaliegas geboord, ook al is niet helemaal helder welke consequenties dat zal hebben voor toekomstige generaties. Als wij volwassenen gezinnen met betalingsachterstanden uit huis zetten, dan staan kinderen ineens op straat. Als wij volwassenen televisie maken vol geweld, ellende, lijken, bloedende slachtoffers, crisis, vervuiling, leugens, bedrog en strijd, dan is dat wat kinderen krijgen voorgeschoteld. Als wij volwassenen besluiten dat vaccinaties goed zijn, dan krijgen kinderen vaccinaties. Als wij volwassenen bepalen dat er schoolplicht is, dan gaat het kind iedere dag naar school. Als wij volwassenen denken dat het beter is om een baby op schema te voeden dan op verzoek dan ligt de baby met honger en zonder enig tijdsbesef te huilen tot het het maar opgeeft. Ik zou zo nog vele pagina`s kunnen volschrijven. Maar dat doe ik niet, ik ga ervan uit dat mijn punt helder is:

 

Het kind is zo vreselijk weerloos dat het bijna niet in woorden is te vatten.

 

Een beetje zelfreflectie

 

zelfreflectie

 

Het kind moet het doen met wat wij volwassenen bedacht hebben, vinden en doen. Als het belang van het kind daarbij geen enkele rol speelt dan speelt het belang geen rol. In Nederland hebben we wel een Partij voor de Dieren maar geen Partij voor de Kinderen. Het geeft te denken: staan kinderen nog lager op de ladder dan dieren? Ik ben bang van wel.

 

Want laten we eens even eerlijk reflecteren. Hoe bewust zijn wij eigenlijk van het belang van het kind? Weten we iets van prenatale zorg voor moeder, embryo en foetus? Wat weten we eigenlijk van de fysieke en emotionele behoeften van kinderen? Hoeveel hebben we ons verdiept in de belevingswereld van het kind? Hoeveel weten we van de ontwikkeling van het jonge brein, het hormonale systeem en het immuunsysteem? Hoe bewust zijn we van onze gigantische invloed daarop? Weten we telkens wat het beste is voor een kind? En als we het al weten, hoe vaak vormt dát dan echt de doorslag in onze keuzes? De waarheid is: we doen meestal eigenlijk maar wat. Dus zonder werkelijk bewust te zijn van de implicaties voor het kind.

 

De frase “kinderen zijn de toekomst” blijkt helaas nogal hol te zijn voor ons. We doen in ieder geval bijzonder weinig om die frase werkelijk betekenis te geven. In ons handelen blijken kinderen telkens het onderspit te delven. Uiteindelijk, als puntje bij paaltje komt, kiezen we niet voor wat goed is voor het kind, maar voor onze eigen belangen. Meestal gaat dat niet eens bewust, we weten gewoon niet beter. Al zeggen we nog zoveel van onze kinderen te houden, ze staan er vaak helemaal alleen voor als het er op aankomt. Onze keuzes zijn echt akelig weinig op hen afgestemd. Het is een observatie, geen oordeel. Straks meer over dit fenomeen, want het laat zich gelukkig verklaren. Eerst wil ik graag nog iets anders laten zien.

 

Schrijnende dubbele ironie

 

 

Kinderen hebben de toekomst…. Tja. Waar. Zo waar. Toch zal slechts zelden een waarheid zo weinig aanhangers hebben gehad. Kinderen lijken wel een soort blinde vlek voor ons. Misschien zijn ze wel onze allergrootste blinde vlek. Maar het leed dat we zo veroorzaken is onvoorstelbaar groot. Het is mijn diepste wens dat we hiervan massaal doordrongen raken. Natuurlijk in de eerste plaats voor onze kinderen zelf maar als niet onbelangrijke tweede zullen ook wij volwassenen daarvan de vruchten plukken. Laat ik me nader verklaren.

 

Velen van ons zijn inmiddels doordrongen aan het raken van het feit dat het met de wereld, ver weg en dichtbij, niet goed gaat. Vele misstanden komen aan het licht en systemen falen. We beginnen te zien dat het op vele fronten anders zou moeten en dat we nieuwe oplossingen nodig hebben. Het is een kleine groep nog, die het ziet, maar wel een die groeiende is. Er is ook al vanalles gaande aan initiatieven die het “anders” aanpakken. Op zich hoopvol maar helaas is bij geen enkel initiatief het kind nadrukkelijk het onderwerp, laat staan betrokken.

 

Wat is het toch jammer dat we niet stilstaan bij de mogelijkheid om de oplossingen voor de problemen waarmee we ons geconfronteerd zien uit onze kinderen te laten komen. Wij volwassenen hebben generatie na generatie voor de problemen gezorgd, ze in stand gehouden, doen verergeren en laten toenemen. We zouden open kunnen staan voor de gedachte dat kinderen misschien wel met betere, creatievere en effectievere oplossingen komen dan volwassenen (is al meerdere malen aangetoond overigens). Maar we doen liever onze uiterste best om onze kinderen zo goed mogelijk voor te bereiden op de maatschappij waar ze “later” in terecht komen. We willen ze zo goed mogelijk “afleveren”. Hier zit een schrijnende dubbele ironie in vervat:

 

1.
We zien kinderen kennelijk niet NU al als een onderdeel van de maatschappij… We zien ze als een soort onvolwaardig aanhangsel dat nog niets kan. Als een tweederangs, onaangepast wezen dat vaak lastig is en dom en van wie we de mening niet serieus hoeven te nemen. Het gaat om “later als ze groot zijn”. Heel onterecht. Want bakken vol potentie gooien we overboord. Maar daarnaast is het ook vooral heel tragisch voor de kinderen zelf. Want we zien ze niet voor vol aan, alsof ze nog maar half “af” zijn. We zien ze niet als complete individuen die nu leven. We jagen ze op en perken ze in tot ze voldoen aan wat “we” van ze verwachten. We slaan daarmee veel te weinig acht op wie ze nu zijn en wat ze nu nodig hebben. Zo verwoordt Stacia Tauscher het: “We worry about what a child will become tomorrow, yet we forget that he is someone t
oday.”

 

2.
Alsof dit nog niet schrijnend genoeg is hebben we nog een tweede ironie te begrijpen. En dat is deze: al onze energie is erop gericht onze kinderen klaar te stomen voor een systeem dat de problemen juist veroorzaakt, in stand houdt, doet verergeren en laat toenemen! Sta hier eens even bij stil. Hoe ironisch is dat? We helpen iedere positieve verandering bij voorbaat al om zeep omdat we bezig zijn kinderen te vormen naar de eisen van een destructief systeem.

 

Dit is hoe Vladimir Megre het in De Ruimte van Liefde – Anastasia reeks, Deel 3 verwoordt: Alle ouders willen hunkinderen graag gelukkig zien, maar als ze groot zijn, worden ze toch net als iedereen: niet bijster gelukkig. Denk eens na, hoe zou jouw zoon gelukkig kunnen worden, als jij hem in hetzelfde systeem probeert te persen dat bij zoveel anderen niet tot geluk heeft geleid?”

 

Geen wonder dat we er met de wereld niet op vooruit gaan. We vormen onze kinderen collectief naar de standaard van de maatschappij waarin wij leven en wij zijn weer gevormd naar de standaard van de maatschappij waarin onze ouders leefden enzovoort enzovoort. Hoe kan er zo ooit iets veranderen?

 

We móéten dit gaan inzien. We móéten gaan begrijpen in wat voor cirkeltje we ronddraaien.

 

Hoe we kunnen beginnen?

 

 

In plaats van onze kinderen te drillen tot ze passen in de huidige maatschappij moeten we het kind juist beschermen tegen de normen, waarden en systemen ervan. We moeten het perspectief veranderen: niet uitgaan van de standaard van onze wereld maar uitgaan van het kind en wat het nodig heeft. Nu we weten hoe verpletterend kwetsbaar kinderen zijn, weten we ook hoe belangrijk het is dat we ze beschermen. We moeten hun zuiverheid zien te behouden in plaats van ze te bederven met de systemen en structuren die ons hebben gebracht waar we nu zijn. We moeten durven ze vrij te laten om de toekomst naar hún inzichten vorm te geven.

 

Daarvoor is heel veel moed nodig. We zullen namelijk een hele hoop vastgeroeste ideeën en overtuigingen moeten loslaten en we zullen ons hart moeten openen. Einstein zei terecht: we kunnen problemen niet oplossen met hetzelfde niveau van bewustzijn dat ze heeft veroorzaakt. We doen er dus niet goed aan als we proberen onze kinderen ons niveau van bewustzijn bij te brengen. Als we aan de slag gaan met onderstaande 2 stappen zullen we maar al te snel tot de ontdekking komen dat kinderen een bewustzijnskracht in zich hebben die ons voorstellingsvermogen te boven gaat. De 14-jarige activiste liet dat ook prachtig zien. En er zijn veel meer voorbeelden te vinden, ver weg en dichtbij! Kinderen zijn creatief, spontaan, eerlijk, ze hebben lef en denken vrijuit, zonder beperkingen. Dat is precies wat we nu nodig hebben!

 

durven dóén!

durven dóén!

 

Aan de slag dus. Om te beginnen moeten we bereid zijn ons volle licht te laten schijnen op deze grootse blinde vlek: kinderen. Zonder die bereidheid is de kans op succes erg klein. Het is vervolgens noodzakelijk dat we volledig bewust worden van wat een kind nodig heeft en waarom, vanaf de conceptie. Daar komen 2 belangrijke stappen bij kijken:

 

  1. We zullen ons moeten verdiepen in de werkelijke behoeften en belevingswereld van het kind en in de aangetoonde psychologische en emotionele langetermijngevolgen van iedere keer dat we als volwassene niet tegemoet komen aan de werkelijke behoefte die het nu heeft. Pas als we hiervan kennis hebben, kunnen we gaan proberen in het hier en nu adequaat in te spelen op hun behoeften.
  2. We zullen bereid moeten zijn te onderzoeken welke psychologische en emotionele gevolgen we zelf met ons meedragen als gevolg van onze eigen jeugd waarin lang niet altijd onze werkelijke behoeften werden vervuld. Als we deze stap niet zetten, dan zal stap 1 per definitie in het hier en nu met een kind een blinde vlek blijven.

 

In stap 2 ligt de verklaring besloten van het eerder beschreven fenomeen dat onze keuzes zo akelig weinig op kinderen zijn afgestemd. We zijn zelf ooit kind geweest en hebben zelf dus ook te kampen met de psychologische en emotionele langetermijngevolgen van iedere keer dat onze ouders of verzorgers ons niet gaven wat we werkelijk nodig hadden. Wat we zelf niet hebben gekregen blijft per definitie een blinde vlek voor ons als we zelf met kinderen omgaan. Het meeste van ons denken, voelen en doen als het gaat om kinderen wordt onbewust aangestuurd. Daarom weten we vaak niet eens beter en ‘doen we maar wat’. Dat is het slechte nieuws. Het goede nieuws is dat we ons hiervan bewust kunnen worden en dat we ons zodoende uit de greep van het onbewuste kunnen bevrijden.

 

Goed, 2 stappen dus. Dat valt toch mee als je bedenkt dat daarmee een fundamentele doorbraak kan worden gerealiseerd in onze huidige wereld. Ik geef toe dat het niet de meest eenvoudige 2 stappen zijn, maar ze zullen oneindig veel minder energie kosten dan onze verwoede pogingen een betere wereld te krijgen zonder onze kinderen te betrekken en ze de ruimte te geven.

 

Laten we hieraan beginnen. Laten we onze kinderen NU zien en horen. Laten we onze liefde voor hen omzetten in bewuste actie. Laten we hun ons vertrouwen geven en alle ruimte om het anders te doen. Laten we onze kinderen eren, om de simpele reden dat ze een nieuwe toekomst in zich dragen.

 

lachende jongetjes

omarming

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Meer info:

http://www.pastrealityintegration.com/


www.kindessence.nl

 

 

Nog een paar quotes die aanhaken op het hiervoor beschrevene

 

“The biggest atrocity of all is to indoctrinate our children into a system that does not value their creative expression, nor encourage their unique abilities.” -Benjamin Greene

 

Our eduction system

 

“School is the advertising agency which makes you believe that you need the society as it is.” -Ivan Illich

 

“When Students cheat on exams it’s because our School System values grades more than Students value learning.” -Neil deGrasse Tyson

 

“The aim of public education is not to spread enlightenment at all; it is simply to reduce as many individuals as possible to the same safe level, to breed a standard citizenry, to put down dissent and originality.” -H.L. Mencken –

 

See more at: http://www.knowledgeoftoday.org/2013/01/what-does-school-really-teach-children.html#sthash.WCEzL0rG.dpuf

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

Achter het pesten

 

Inleiding

Pesten is een thema van alle tijden. Zo nu en dan wordt het weer actueel doordat een ernstig voorval in de media wordt uitgelicht. Allerlei campagnes en acties worden gestart om pesten tegen te gaan. Maar toch blijft pesten van alle tijden. Is er dan niets aan te doen?Toch wel, maar ik denk dat het een opgave van de lange adem is.

Vanuit het gedachtegoed van Ingeborg Bosch, Past Reality Integration (PRI), is pesten een veel minder ongrijpbaar fenomeen dat het misschien wel lijkt te zijn. In dit artikel zal ik hier op ingaan.

Herkomst pestgedrag

Waar komt pesten vandaan? Waarom pesten kinderen? Zijn sommige kinderen gewoon slecht? Nee, dat zijn ze – gelukkig – niet!

Pesten is gedrag dat verband houdt met een van de overlevingsmechanismen die een kind inzet om de waarheid te ontkennen dat het niet krijgt wat het nodig heeft.
Niet krijgen wat je nodig hebt is, in de belevingswereld van een kind, een zeer verpletterende, letterlijk levensbedreigende ervaring. Dat zit zo: een kind is helemaal afhankelijk van zijn ouders, het heeft geen keuzemogelijkheid én geen (goed ontwikkeld) tijdsbesef. Probeer je dit eens voor te stellen… Deze 3 elementen van de belevingswereld van het kind maken dat niet krijgen wat je nodig hebt een vreselijke ervaring is. Zo vreselijk dat je haar niet tot je bewustzijn kunt laten doordringen.

Ons aangeboren psychisch afweersysteem zorgt ervoor dat we die ervaringen wegstoppen in een apart deel van ons bewustzijn. We kunnen zo zelfs ontkennen dat ze gebeurd zijn. We herinneren ze ons vaak ook echt niet meer. Het psychisch afweersysteem creëert vervolgens illusies waarin we heilig gaan geloven. We geloven daarin omdat de echte waarheid (namelijk dat je niet krijgt wat je nodig hebt) te verpletterend is. Zo’n illusie is bijvoorbeeld dat we alsnog zouden kunnen krijgen wat we nodig hebben, als de ander maar verandert. We gaan ons ongeluk dan projecteren op de ander. Pesten, treiteren, kleineren, je superieur voelen aan een ander, gewelddadig worden, etc., het is allemaal een voortvloeisel hiervan. Dit gedrag is, met andere woorden, niet natuurlijk. De bron ervan is namelijk niet de kern van het kind (zijn ware zelf), maar zijn ontwikkelde overlevingsmechanisme als gevolg van het (misschien wel stelselmatig) niet krijgen wat het nodig heeft. Het slechte nieuws is dus: het kind pest. Hoe goede nieuws is: het is niet intrinsiek slecht.

Het onschuldige kind

Omdat wijzelf als kind ook lang niet altijd kregen wat we nodig hadden, voeden we onze kinderen op onze beurt op zonder volledig te beseffen wat hun natuurlijke behoeften eigenlijk zijn. We negeren die dan ook vaker dan goed voor ze is, hoezeer we ons best ook doen. Het zijn blinde vlekken voor ons. We zien ze dus niet eens.

Voor het kind is dit heel pijnlijk. Het moet allerlei overlevingsmechanismen inzetten om de realiteit weg te stoppen dat hij moet opgroeien bij ouders die vaak niet in staat zijn het te geven wat het nodig heeft. Daar heeft hijzelf last van maar ook zijn omgeving. En helemaal als het later volwassen is geworden. Dan zijn de overlevingsmechanismen namelijk achterhaald geworden. Het kind heeft de mechanismen nodig voor zijn overleving, de volwassene niet meer. Een volwassene is namelijk niet meer afhankelijk van zijn ouders voor zijn overleving, het heeft wél een keuzemogelijkheid en wél een besef van tijd. Alleen, door de wijze waarop onze hersenen werken, blijven de overlevingsmechanismen toch actief. En daar hebben we eigenlijk alleen maar last van.

Kijk maar om je heen. We moeten echt niet denken dat pesten alleen een probleem van kinderen is. Ook volwassenen pesten!

Pesten is dus een overlevingsmechanisme, hoe raar het ook klinkt. Het kind gaat pesten omdat de wereld heel bedreigend voor hem is. Hij heeft geleerd dat hij anderen kleiner kan maken waardoor zij geen gevaar meer voor hem zijn. Het is een manier om een bepaald gevoel van controle te behouden over zijn omgeving. Het is zeer waarschijnlijk dat het kind thuis dit gevoel van controle vaak mist. Ook is de kans groot dat het thuis met de nodige regelmaat niet gerespecteerd wordt, en misschien zelfs vernederd of gekleineerd wordt (hoe subtiel of plagerig ook).
Het kan ook zijn dat het juist teveel aan z’n lot wordt overgelaten, of dat het geen enkele steun krijgt en dat het vrijwel niet wordt gezien of gehoord in zijn behoeften.

In mijn optiek is het kind altijd onschuldig. Ook het pestende kind is dat dus. Het gedrag dat hij laat zien is daarmee niet per se goedgepraat. Het betekent dat we moeten kijken naar dieperliggende oorzaken van het gedrag. Pesten is niet natuurlijk, het zegt iets over dieperliggende problemen bij het kind. Het is namelijk van zijn natuur afgedwaald. Dat heeft het slechts moeten doen om zich te beschermen omdat het opgroeit in een omgeving waarin zijn behoeften worden ontkend.

De rol van de volwassene

Wij volwassenen moeten dus naar onszelf kijken wanneer het onderwerp pesten aan de orde is. Want wij zijn kennelijk niet in staat (geweest) de behoeften van het kind te zien, te erkennen en te vervullen. Hoe bewust zijn we van de behoeften van het kind? Hoe vaak geven we het wat het nodig heeft? Hoe respectvol zijn we zelf naar onze kinderen? Hoe vaak geven wij het goede voorbeeld aan onze kinderen? Met andere woorden: hoe veilig maken wij de omgeving voor onze kinderen, zodat ze maar weinig beschermingsmechanismen nodig hebben?
Zolang we ons eigen onverwerkte verleden niet onder ogen komen, zullen we niet in staat zijn de behoeften van het kind goed aan te voelen. Dan blijven het blinde vlekken voor ons en de wereld blijft zo onveilig voor het kind. Het zal moeten opgroeien terwijl zijn ouders meestal niet weten wat het nodig heeft. Hoe bedreigend is dat? Heel bedreigend en net zo bedreigend als onze eigen jeugd voor ons is geweest.

De PRI-methode is een zeer effectieve en praktische manier om het eigen onverwerkte verleden te ontrafelen. We ontmantelen zo de destructieve overlevingsmechanismen die we nog steeds onbewust inzetten en waardoor we vaak het echte contact met het kind kwijt raken. We bekijken het dan door de bril van ons verleden in plaats van het te zien zoals het werkelijk is: klein, puur, afhankelijk, en met hele grote behoeften.

Pestgedrag zal niet zomaar ophouden. Een overlevingsmechanisme geeft zich namelijk niet zomaar gewonnen. Straffen heeft in ieder geval geen zin. Door te straffen bereik je juist dat een kind nog meer zijn overlevingsmechanismen nodig heeft.
Het inzetten van pestgedrag is voor het kind een onbewust mechanisme, het kiest er niet bewust voor. Het stoppen met pesten moet uit hemzelf komen en niet omdat de omgeving hem daartoe (ernstig) onder druk zet. De beste manier om het uit hemzelf te laten komen is door als volwassenen anders met hem om te gaan. Creëer een veilig klimaat. Dat kunnen we doen door aan onszelf te werken en zo te leren hoe we zijn behoeften volledig kunnen zien en erkennen en zoveel mogelijk kunnen vervullen. Daardoor zal het zich langzaam veilig gaan voelen en leren dat het zichzelf niet hoeft te beschermen door anderen te pesten.

Dit is, zoals ik al zei, een opgave van de lange adem. Maar wel een die het probleem bij de wortel aanpakt, iets dat de vele goedbedoelde campagnes en acties nog niet is gelukt.

Overigens, volwassenen kunnen een pestend kind natuurlijk niet zijn gang laten gaan terwijl we aan onszelf aan het werken zijn. Sturend ingrijpen is absoluut nodig wanneer een kind pest. De (emotionele) gezondheid en veiligheid van het slachtoffer zijn namelijk in het geding en er kan ook schade veroorzaakt worden. Maar we kunnen proberen ons ingrijpen te laten gebeuren in verbinding met ons hart, dus met oog voor wat er écht aan de hand is in het hier en nu, bij zowel ‘dader’ als ‘slachtoffer’.

Een nieuwe visie op het kind

Sinds ik de opleiding tot PRI-therapeut ben begonnen begint het besef pas echt helemaal tot me door te dringen hoezeer wij onze kinderen geweld aan doen. We zien ze vaak niet als volwaardige mensen. Maar ze zijn zo kwetsbaar en afhankelijk en tegelijk zo puur en waarachtig, dat we ze met de grootst mogelijk zorg zouden moeten benaderen. We zouden alles moeten willen weten van de behoeften en belevingswereld van het kind. Van de invloeden van fysiek en emotioneel geweld op hun ontwikkeling. We zouden ze alle ruimte moeten geven hun passies en talenten te laten ontdekken. We zouden er alles aan moeten doen om ze het contact met hun innerlijk weten te laten behouden. Dat kunnen we zeker realiseren maar we zijn zelf vaak het contact met ons innerlijk weten kwijt door de gevolgen van onze jeugd en de onverwerkte trauma`s daarin.

Het is zo’n sterke vicieuze cirkel waar we in zitten. En het is zo moeilijk om te erkennen dat we onze kinderen dat geweld aandoen omdat we daarmee moeten erkennen dat we zelf rondlopen met een enorme hoeveelheid onverwerkte pijn uit onze eigen jeugd. Die pijn willen we liever niet aangaan. Begrijpelijk, maar zo blijven we wel in die negatieve spiraal. Toch is de enige manier om er uit te komen door het proces met jezelf te beginnen. En zo eng als het lijkt is het helemaal niet. We hebben onze jeugd namelijk overleefd, het is voorbij en we zijn er nog! Het is onze afweer die ons in de greep houdt en ons laat denken dat het gevaarlijk is om ons onverwerkte verleden te onderzoeken. Er is echter niets om bang voor te zijn. Het is deze angst die werkelijke heling en daarmee een werkelijke doorbraak in de opvoeding van onze kinderen in de weg staat.

Laatst kreeg ik de volgende gedachte:

“Kinderen hebben de toekomst maar wat doen we? We geven ze ons verleden.”

Een kind kan alleen geven wat het krijgt, dus laten we ermee ophouden hen te belasten met ons verleden.

Geplaatst in Uncategorized | 3 reacties

6 redenen om nooit meer te stemmen (en over wat dan wél te doen)

‘If voting changed anything, they`d make it illegal”
Emma Goldman

 

Inleiding

 

Na iedere verkiezingen zitten we met hetzelfde verhaal: de zetelverdeling is bepaald en dat was het dan weer. Klaar met onze ‘invloed’. We mogen weer allemaal langs de zijlijn plaatsnemen. Om te kijken naar……ja, waarnaar eigenlijk? Invloed hebben we in ieder geval niet meer.  Niet op wat er gebeurt, niet op wat er geagendeerd wordt, laat staan op wat er besloten wordt.

 

In dit artikel ga ik in op de illusie van de politiek. Alvast een waarschuwing vooraf: er bestaat een kans dat je na het lezen nooit meer gaat stemmen. Na De Onzichtbare Hand en Laat je Stem horen, Stem dus niet! wilde ik eigenlijk niet nóg een keer over schrijven over de politiek. Maar er ontbrak nog iets heel belangrijks, namelijk een concreet alternatief voor niet stemmen. Daarom kom ik in deze blog met een antwoord waar je wat aan hebt. Zo kan je de verkiezingen voortaan met een gerust hart aan je voorbij laten gaan.

 

Een gerust hart is belangrijk. De prangende vraag (“wat moeten we dan?”) dringt zich altijd op als je tot de conclusie komt dat stemmen zinloos is. Het leidt tot zoveel hoofdbrekens dat velen, bij gebreke van een bevredigend antwoord, maar niettemin heel paradoxaal, uiteindelijk toch maar stemmen.
De redenering is dan meestal dat niet stemmen ook niks oplost. Maar het is omgekeerd: stemmen lost juist niks op. Maar ik pleit niet voor zomaar niet stemmen. Ik heb het over bewust niet stemmen. Na de volgende 6 redenen om nooit meer te stemmen, licht ik het toe.

 

democrat republican awake

 

1. De redenen om wel te gaan te stemmen zijn niet valide.

 

Toelichting: zie mijn vorige artikel over de mythes omtrent stemmen. Ik heb ze doorgeprikt. Geen mens is in staat ze weer recht te breien. We geloven in de mythes omdat we ons onvoldoende hebben verdiept in de materie, in hoe het werkt. Lees alsjeblieft de mythes + de ontkrachting ervan nog eens door.

 

2. De politiek is met vanalles en nog wat bezig maar niet – beter: nooit – met de kernvragen.

 

Toelichting: In de kern blijft alles bij hetzelfde. Links of rechts of wat dan ook gaat regeren, het maakt niet uit. Alle poeha/circus/show gaat over symptomen van symptomen. Ze lijken ontzettend belangrijk maar ze zijn het niet écht.  Daar waar het over zou moeten gaan, de kernvragen, daar houdt niemand in de politiek zich mee bezig, gek genoeg.
Wat zijn dan de kernvragen? Een paar voorbeelden:

 

  • Waarom houden we een economisch systeem in stand dat intrinsiek leidt tot schaarste, armoede, strijd en ellende?
  • Waarom focust gezondheidszorg niet op de oorzaak van ziekte? Waarom accepteren we dit systeem dat zelf niet is gebaat bij onze gezondheid?
  • Waarom vervuilen we onze planeet met onze industrie en transportmiddelen terwijl dat helemaal niet hoeft?
  • Waarom zijn er gewelddadige conflicten en gooien we bommen waarbij mensen sterven?
  • Waarom is er nog steeds armoede in grote delen van de wereld?
  • Waarom is onderwijs niet vrij?
  • Waarom zijn de media niet onafhankelijk?
  • Waarom beschikken we niet over voedsel zonder schadelijke additieven?
  • Waarom geven we onze kinderen niet wat ze nodig hebben?
  • Waarom geven we onze ouderen niet wat ze nodig hebben?
  • Etc.

 

Om 1 schrijnend voorbeeld er nog even uit te lichten:

 

Hoe bestaat het..???

Hoe bestaat het..???

 

En wat doen onze politici hieraan? Zij zijn toch juist in de positie om aan dit soort waanzin onmiddellijk een einde te maken. Of misschien zijn ze dat toch niet…?

 

3. De politiek heeft de macht helemaal niet.

 

Precies!

 

Toelichting: de macht zit achter de schermen van de politiek. Achter de schermen zitten de bankierfamilies, de grote corporaties, de koninklijke families, de geheime genootschappen, de Bilderberg-conferenties, de Trilaterale Commissie, de Club van Rome, de andere clubjes van The Round Table. En vergeet alle ‘G8/G20/G-nog wat’-besprekingen niet. Déze netwerken bepalen wat er gebeurt in de wereld en zorgen dat wij ons met symptomen bezighouden in plaats van met de kern. Niet die 150 ‘volksvertegenwoordigers’ in Den Haag (zie volgende punt). “Brussel” bepaalt het ook niet werkelijk trouwens en daarvan vinden we al dat het democratisch gehalte zo laag is.

 

Maar goed, de vraag is dus: waar stem je eigenlijk op? Een poppenkast. Bijna letterlijk als je bedenkt dat onze politici de puppets zijn in de handen van de elite. We kijken naar een theaterstuk. Nee, we doen er zelfs aan mee door te stemmen en politiek actief te zijn en erover te discussiëren en ertegen te demonstreren! Keken we er maar naar, dan zouden we zien hoe groot het bedrog was! Al dat theater leidt alleen maar af. Van de waarheid dat er nog steeds oorlogen zijn, dat er nog steeds armoede is, dat voedsel ons zieker maakt en de gezondheidszorg ons niet gezond, dat onze planeet steeds meer vervuild raakt, dat de media afhankelijk zijn, vrije energie niet beschikbaar is, etc.

 

Sta eens stil bij deze 2 vragen:

Als de politiek echt macht had, dan kon het deze problemen toch zonder al te veel moeite oplossen? En als democratie echt betekenis had, dan konden wij de politiek daartoe toch heel gemakkelijk dwingen?

 

4. Volksvertegenwoordigers bestaan niet.

 

Toelichting: die 150 mensen dragen die naam wel maar als je gaat kijken vertegenwoordigen ze:
1. zichzelf (eigen belangen),
2. hun partij (partijbelangen),
3. de sterkste lobby (financiële belangen).

 

‘Het volk’ staat dus in ieder geval niet in de top drie.

 

Politiek gaat in wezen over geld en de verdeling ervan. Volksvertegenwoordigers vertegenwoordigen het volk niet, maar (vooral financiële) belangen. En vooral niet die van jou. Hoe kunnen ze ook? En waarom zouden ze ook? 150 mensen moeten bijna 17 miljoen burgers vertegenwoordigen? Jouw privébelangen zijn totaal oninteressant voor een politicus. Het gaat om de miljarden van de banken, de wapenindustrie, de farmaceutische industrie, de voedingsindustrie etc. Daar je oor laten hangen biedt uiteindelijk meer zekerheid voor je toekomst als politicus. Geen wonder dus ook dat conflicten voortbestaan en niet allang uit de wereld zijn verdreven door de heren en dames politici. Geen wonder dus ook dat de politiek niet allang een oplossing heeft geregeld voor bijvoorbeeld de bizarre situatie die Wendell Berry in de quote hierboven blootlegt. Geen wonder dat de kernvragen, zoals onder 2 opgesomd, niet gesteld worden.

 

Kijk ook maar eens naar hoe politici komen bovendrijven. Ik vraag me altijd weer af hoe die gezichten er ineens zijn. Hebben ze bewezen zo goed te zijn in het volk te vertegenwoordigen? Of hebben ze eerder een enorm flink ego en hebben ze zich binnen hun partij keurig omhoog gewerkt? Altijd is het het laatste.

 

Helaas is het woord volksvertegenwoordiger zo ingebakken dat we uit het oog zijn verloren wat ze echt doen.

 

5. Politiek is geen instrument van het volk om een goede samenleving te creëren maar van de elite om ons af te leiden.

 

Toelichting: we denken dat we invloed hebben door te stemmen maar dat is niet zo. Als gezegd: “Den Haag”  heeft geen invloed, zelfs Brussel heeft dat niet werkelijk. We stemmen dus op een grote illusie. De invloed van onze stem rijkt niet verder dan de zetelverdeling. That`s it! Wat er daarna gebeurt is in feite weer volledig in handen van de elite achter de schermen. Ja, de politiek mag zich buigen over symptomen van symptomen. En dat doet het met veel bravoure. Maar het zal zich verre houden van de kernvragen. Het is lastig om zo een goede samenleving te creëren. En dat zien we dan ook om ons heen. Als het al een instrument was om een goede samenleving te creëren, dan faalt het compleet. Dit kunnen we onmogelijk in verband brengen met dat heilige woord ‘democratie’.

 

Het is eigenlijk ongelooflijk dat we zo massaal geloven in ‘de democratie’  als het dat overduidelijk niet is.
Kennelijk hebben we zoveel zand in onze ogen. Maar o ja, dat is waar ook: de democratie is precies bedoeld om ons zand in de ogen te strooien! Een rookgordijn is het. Een kolossale afleidingsmanoeuvre van wat er werkelijk aan de hand is. En het werkt: we kijken massaal in de verkeerde richting. Zie mijn vorige artikel ter verdere onderbouwing.

 

 

6. Politiek vloeit direct voort uit het principe “verdeel en heers”.

 

Dát is de essentie van de politiek: het volk verdelen. En door alle strijd, discussie en commotie ziet het volk niet meer dat er een stille kracht achter de schermen gewoon doorgaat op dezelfde koers. We zijn te druk met elkaar bevechten. Over de symptomen dus ook nog, niet eens over de kernvragen.

 

Het is belangrijk dat we dit niet langer voeden. En dus nooit meer gaan stemmen. Met jouw stem versterk je verder de afgescheidenheid van elkaar. Hoe meer mensen gaan inzien wat er werkelijk speelt, hoe meer mensen de energie op verbinding kunnen richten en niet op de verdeling die de politiek nastreeft.

 

We mogen de politiek met een gerust hart laten zijn voor wat het is: een systeem dat niet dient, nooit heeft gediend en nooit zal dienen. En er vervolgens geen enkele aandacht meer aan besteden. Dus ook niet van binnenuit gaan proberen te veranderen want het is al een lege huls. En ook niet demonstreren, want “what you fight, you become”. Gewoon,  geen aandacht. Er is zoveel mooiers dat je aandacht wél verdient, waarover zometeen meer.

 

Oké, en wat nu…?

 

We zijn op een belangrijk punt aangekomen. De 6 punten om nooit meer te stemmen zijn besproken. Misschien voel je nu ook: ja, stemmen heeft inderdaad geen zin. Of misschien was je daar allang van overtuigd. Het gaat erom dat je echt van binnen kan voelen: stemmen heeft geen zin. Het is namelijk een point of no return.

 

Ga voor jezelf nu na welke van de volgende 3 mogelijkheden op jou van toepassing is:

* Je voelt van binnen dat stemmen geen zin heeft en kan met 100% overgave besluiten nooit meer te stemmen. Is dit het geval, dan is de blog klaar voor je.

* Je hebt nog twijfels en denkt dat stemmen wel degelijk zin kan hebben. Ook dan is de blog klaar voor je. Ga dan stemmen.

* Je hebt er weliswaar geen twijfels meer over maar je hoofd slaat op hol. “Ja maar, hoe moet het dan? En wat gaat er dan gebeuren? Die politiek gaat toch wel door als ik niet stem. Dit heeft alleen maar zin als we het massaal doen en dat gaat toch niet gebeuren”. Enzovoort. Je schrikt van de gedachte “ik ga dus nooit meer stemmen….”. Je voelt een angst om de daad bij het woord te voegen. En je gaat misschien toch weer twijfelen. Val je onder deze categorie, lees dan nog even door.

 

Het is echt belangrijk de laatste 2 niet met elkaar te verwarren. Kijk dus nog even goed. Bij de laatste heb je intern een cruciale stap gezet waardoor je eigenlijk niet meer terug kan. Je hebt gewoon gezien en gevoeld: “stemmen heeft geen zin. Politiek is een illusie”. Je kunt alleen de gevolgen niet overzien, je schrikt ervan, waardoor je misschien weer gaat twijfelen. Bij de tweede categorie heb je die interne stap nog niet gezet. Daar denk je nog: “nee, mijn stem heeft wel invloed”.

 

Verwar de angst om nooit meer te stemmen niet met twijfelen over het nut van stemmen. Je kan niet eerst vol overgave zeggen: “inderdaad, stemmen heeft geen zin”, en vervolgens toch gaan stemmen. Zo`n innerlijke tegenstrijdigheid kan nooit uit gezond verstand voortvloeien. Alleen als je denkt dat stemmen zin kan hebben, ga je stemmen.

 

De rest van dit artikel gaat over die innerlijke tegenstrijdigheid –  die nog vaak voorkomt – en over hoe ermee om te gaan.

 

Een vrije keuze bestaat niet als je bang bent.

 

Veel mensen komen tot de conclusie dat stemmen geen zin heeft maar ze zijn bang om daadwerkelijk niet te gaan stemmen. Er ontstaat paniek in de hoofden en vandaaruit gaan ze toch stemmen. Ze zeggen: “ja, en hoe moet het dan? Wat lost niet stemmen op? Dan stemmen alleen die onbewuste burgers en wordt het alleen maar nog erger”. Ze gaan weer twijfelen. In al deze reacties en in deze twijfels zit een diepe angst verstopt. Angst om te staan voor je zelf. Angst om echt verantwoordelijkheid te nemen voor je innerlijke wereld.  Angst voor overgave aan het onbekende, aan het leven zelf.

 

Dit is echt cruciaal. Want dit gaat uiteindelijk over vrije keuze. Vrije keuze komt namelijk van 2 kanten: van buiten en van binnen.
1. Krijgen we een werkelijk vrije keuze van buitenaf?
2. En als dat al zo zou zijn, is jouw keuze vervolgens van binnenuit helemaal vrij gemaakt?

 

Helaas is in onze schijndemocratie de keuze van buitenaf, zoals ik heb laten zien, al niet vrij:

 

illusion-of-free-choice

 

Maar even belangrijk is de vraag hoe vrij je keuze uiteindelijk van binnenuit is. Als je drijfveer de angst is, is je keuze allesbehalve vrij. Angst verkrampt, stresshormonen gaan door je lijf en je waarneming vernauwt erdoor. Onbewuste patronen nemen het over. Toch maar gaan stemmen vanuit angst is dus nooit vrij. In feite ben je – al dan niet bewust – aan het recht lullen wat krom is. Dit is wat ze in de psychologie ‘cognitieve dissonantie’ noemen. Belangrijk fenomeen om door te krijgen bij jezelf. Het is namelijk een universele wetmatigheid dat je vanuit angst altijd precies creëert waar je bang voor bent. Laat dit alsjeblieft goed tot je doordringen als je jezelf net schaarde onder categorie drie!

 

Bewust niet stemmen

 

Ik had het in de inleiding ook al over bewust  niet stemmen. Dat is wezenlijk wat anders dat uit protest niet stemmen, of uit onverschilligheid. Bewust niet stemmen is een keuze voorbij de angst, vanuit een innerlijke vrijheid. Door bewust niet te stemmen voed je niet langer een leugenachtig, niet dienend, illusoir mechanisme. Voeden bedoel ik energetisch. Je energetisch losmaken van een niet dienend systeem bevrijdt je ervan. En het maakt tegelijkertijd de kracht van dat systeem minder sterk. Dat heeft jouw energie, jouw stem, jouw protest, jouw geloof erin namelijk nodig om te bestaan.

 

Exact!

Exact!

 

Je kunt onze blinde overgave aan de politiek ook vergelijken met een schapenkudde: de herder en de hond hebben precies zoveel macht als ze krijgen van de schapen.

Als alle schapen in de kudde gewoon hun eigen gang zouden gaan, zouden de herder en z`n hond het snel moeten opgeven. Maar de schapen zijn bang en luisteren voor de zekerheid maar naar de blaf en de glimmende tanden van de hond. Al zou maar een deeltje van de kudde besluiten om de macht van de herder en de hond ter discussie te stellen dan zouden ze heel snel inzien dat die hond en die herder helemaal niks te vertellen hebben over ze. Die hond zet het echt op een rennen als zelfs maar 10 schapen achter hem aan gaan. De schapen zullen ontdekken dat ze niet afhankelijk zijn voor hun overleving van de herder en de hond. Ze zullen ontdekken dat ze zelf ook weiden kunnen vinden en begrazen en dat die eventuele wolf hun, als ze samenwerken, niet kan pakken.

 

Maar het is dus de angst die de schapen belet in vrijheid te leven.

 

Als we leren onze keuzes steeds minder op angst te baseren zal de samenleving vanzelf gevormd worden door structuren die daarbij passen. Het is juist onze collectieve angst die maakt dat we een farce als de politiek maar blijven accepteren.

 

We zijn bang voor chaos, terreur, macht van de sterkste, dood en verderf als we ons politieke systeem zouden opgeven. Maar moet je eens kijken waar we zijn mét ons politieke systeem: een wereld vol chaos, terreur, macht van de sterkste, dood en verderf.
Het kan (en moet) echt anders. Stop in ieder geval met nog langer recht lullen wat krom is en hou op nog langer de politiek jouw energie te geven.

 

Bewust niet stemmen is namelijk buitengewoon effectief, juist op het meest fundamentele niveau.

 

Alles is energie, dat ontdekken nu ook de wetenschappers. Zelfs gedachten en emoties hebben een trilling. Angst trilt (veeeeel!) lager dan liefde. Leugen (veeeeel!) lager dan waarheid. En wij kunnen onze trilling verhogen. Als de collectieve trilling hoog genoeg is kunnen de op lagere trilling bestaande systemen (zoals de van leugen doordrenkte politiek) simpelweg niet bestaan. Zo werkt dat met energie. Nieuwe, bij die hogere energie passende samenlevingsvormen zullen vanzelf ontstaan. Maak je daar maar geen zorgen over. Het kan niet anders, ik leg het zo uit.

 

Eerst nog dit. Hoe verhogen we onze trilling? Eigenlijk simpel. Namelijk door je keuzes te onderzoeken en zo nodig te veranderen. Onderzoek je keuzes: zijn ze op angst gegrond? Op onwetendheid? Op onbewustzijn? Op leugen? Doe het dan niet! Stel jezelf zo vaak mogelijk deze vragen. Onderzoek, onderzoek, onderzoek. Want uiteindelijk zijn het onze keuzes die de wereld maken, of breken. It`s all about choice.

 

choice

 

Zo simpel is het dus in wezen. Door op onderzoek uit te gaan, heb ik ook een keer tot de keuze kunnen komen om niet meer te stemmen. Ik stemde altijd, maar zonder goed te begrijpen waarom. Ik kreeg er last van niet te begrijpen hoe het kan bestaan dat we als mensheid eraan toe zijn zoals we eraan toe zijn terwijl de politiek zo hard bezig is voor ons. Ik ben gaan onderzoeken en een sluier werd opgetrokken. Ik zag ineens de (weliswaar schokkende) waarheid over de politiek, maar het zeurende gevoel, de vragen, de frustratie waren weg. En dat leeft stukken prettiger. En het opende keuzes. Vrije keuzes.

 

Door met dit bewustzijn niet te stemmen, verhoog je de collectieve trilling. Omdat het fundament bewustzijn en waarheid is. En je voedt niet langer het onbewustzijn, de illusie. Het werkt dus twee kanten op: meer hogere trilling én minder lagere. In 1 klap! Als we het samen doen, kan het hard gaan.

 

Stop met de politiek te voeden en begin jezelf te voeden.

 

Politiek is een laag trillend systeem. Het verdeelt en houdt zich niet bezig met waarheid. In plaats van je energie hierop te richten (op welke wijze dan ook) kunnen we beter onze tijd en energie stoppen in een veel boeiender iets, namelijk jezelf.

 

Hoezo?

 

Om te werken aan vrede in de wereld , zullen we moeten werken aan vrede in onszelf. Om leugen en bedrog uit de wereld te krijgen, moeten we zelf stoppen met liegen en bedriegen. Etc. Dit met jezelf aangaan is een pittige reis met grote uitdagingen. Maar wel een heel vervullende reis met onmiddellijk een duurzaam effect op de wereld buiten ons. Hierin zit ‘m namelijk de crux: de wereld om ons heen is slechts een reflectie van onze innerlijke wereld. Wij ZIJN de wereld. We MAKEN (of breken) de wereld met iedere keuze in het hier en nu.

 

Het resultaat van al onze keuzes bij elkaar is wat we in de wereld buiten ons waarnemen. We zijn ongelooflijk machtig in die zin. En daarmee gepaard gaat een giga verantwoordelijkheid. De enige relevante vraag is dus: Waarop baseer jij je keuzes? Liefde of angst? Waarheid of leugen? Etc. En vervolgens: wat weerhoudt je ervan te kiezen op basis van liefde en waarheid? We moeten in onszelf zoeken naar de antwoorden. Ook ik lieg, ben wel eens gewelddadig (in woorden), jaloers, heb de neiging te controleren, etc. Waarom doe ik dat? Alles wat ik doe heeft onmiskenbaar een effect op de wereld om mij heen. IK kies wat ik doe en hoe ik het doe. Ieder moment opnieuw. Jij ook.

 

It`s all about choice…

 

Laat het eens bezinken.
Met ons verstand komen we niet verder dan een zekere mate van intelligentie. Met ons hart bereiken we het niveau van wijsheid. We moeten dus de verbinding met het hart herstellen. Er zit een hoop rotzooi in ons die de weg naar ons hart blokkeert. Laten we die opruimen en de wereld om ons heen wordt vanzelf schoner en liefdevoller. Er bestaan vele manieren om de troep op te ruimen. Ikzelf gebruik PRI  (www.pastrealityintegration.com) om de illusies in mezelf te ontmantelen. Maar het maakt niet uit hoe je het doet. Ieder kiest z`n eigen weg daarin. ALS we het maar gaan doen!

 

Echt, dáár moet al onze energie ingestopt gaan worden. Niet in het bizarre circus van de politiek. Bewust kiezen om de politiek de politiek te laten en de weg naar binnen te gaan bewandelen is een héél bewuste keuze. De kracht die daarmee gepaard gaat brengt – op energetisch niveau – fundamentele verandering teweeg. Ik kies. Jij kiest. Wat ik al zei, we zijn zo ongelooflijk machtig! Neem dus nu verantwoordelijkheid voor jezelf en de wereld. En ga op reis naar je ware zelf.

 

 

awake by self transformation Lao Tzu

Geplaatst in Uncategorized | 13 reacties

Laat je stem horen, stem NIET

 

Dit artikel schreef ik in aanloop naar de verkiezingen van 12 september 2012. De inhoud is algemeen genoeg om op iedere politieke verkiezingen van toepassing te zijn. Hier en daar staat de betreffende datum nog. Ik verzoek je daar even doorheen te lezen.

 

Inleiding

 

Op 12 september mogen we weer naar de stembus. Ook nu zijn het cruciale verkiezingen, zo krijgen we te horen. Want wie gaat ons door alle problemen heen naar rustiger vaarwater loodsen? Welke koers zal Nederland kiezen als er een regering gevormd is? Gaan we over links, over rechts, of toch door het midden?

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: wat er ook uitkomt na 12 september, en hoe mooi en oprecht de beloftes ook geklonken zullen hebben, de koers zal dezelfde blijven….:
De crisis zal niet opgelost worden, maar verergeren. Wij, de burgers, zullen daar nog meer onder lijden. Alles wordt duurder. De verantwoordelijken zullen – net als nu – profiteren. Onze burgerrechten zullen nog verder aangetast worden onder het mom van misdaad- en terrorismebestrijding. Vrije energie zal niet beschikbaar komen, brandstofprijzen zullen alleen maar stijgen. De zorgkosten zijn al niet meer beheersbaar en dat zal niet verbeteren. Onze eigen bijdrage zal omhoog gaan. Vergoeding voor alternatieve geneeswijzen zal langzaam uit de pakketten verdwijnen. In onderwijs zal niet geïnvesteerd worden, laat staan dat er hervormingen in worden doorgevoerd. Studeren wordt stukken duurder. In onze voeding zullen nog meer schadelijke additieven terecht komen en verantwoord eten wordt steeds moeilijker gemaakt. Armoede in andere delen van de wereld zal niet opgelost worden. Immigratie zal toenemen evenals de daarmee gepaard gaande problematiek. Internationale conflicten zullen niet in de kiem gesmoord worden maar oplaaien. ‘Brussel’ krijgt nog meer in de pap te brokkelen. Op allerlei terreinen bovendien waar de EU oorspronkelijk eigenlijk helemaal niet over zou gaan. Maatschappelijke onvrede zal tot aan de volgende verkiezingen toenemen. En dan gaan we weer allemaal stemmen.

Tenzij……….wij veranderen. En, om te beginnen, NIET gaan stemmen.

 

Waaróm stemmen we?

 

Dát we gaan stemmen, daarover denken we eigenlijk niet heel veel na. Het hoort, je hebt toch het recht, het is je verantwoordelijkheid, noem maar op. Er is ook altijd wel een partij die redelijk aansluit op je eigen ideeën. Nooit helemaal, maar meer dan andere partijen en dan gaan we op die partij stemmen.
Mijn stelling is dat het beter is om überhaupt niet te gaan stemmen. Er is namelijk helemaal geen valide reden voor.

Boude stelling? Je hoeft het niet meteen met me eens te zijn maar ik daag je wel uit om eens stil te staan bij de vraag waaróm je eigenlijk stemt. Met dit artikel, waarin ik de mythes over stemmen doorprik, hoop ik je daarbij te helpen.

 

Pessimistisch of voorspelbaar?

 

Misschien vind je mijn voorspelling voor de toekomst hierboven te pessimistisch. Dat mag natuurlijk. Het is maar van welke feiten je uitgaat, wat je referentiekader is. Ik noem het dan ook realistisch of zelfs voorspelbaar. Zo zie je maar weer. Het is me er met dit stuk júíst niet om te doen om negativiteit te verspreiden. Integendeel. Ik wil informeren zodat mensen in staat worden gesteld om op basis van volledige informatie hun verantwoordelijkheid te nemen. Lees anders nog even verder. Ik zal me nader verklaren.

 

Wat zie je? Jij kiest je perspectief!

 

Politiek als kolossale afleidingsmanoeuvre

 

Degenen die mijn vorige artikel nog niet gelezen hebben, adviseer ik dat alsnog te doen (“De onzichtbare hand wordt zichtbaar”). Ik wijd daarin uit over de werkelijke macht achter het wereldtoneel. Ik leg uit hoe een zekere elite de mensheid manipuleert en hoe we daardoor in de illusie geloven dat de wereld om ons heen echt is. We worden in het domme gehouden over zo`n beetje alles. Op ingenieuze wijze weliswaar, dus het is niet zo heel makkelijk waarneembaar. Maar als je je er eenmaal in hebt verdiept is het zonneklaar en zie je het iedere dag meer en meer bevestigd. Je kunt het simpelweg niet meer niet zien.
In a nutshell: al die manipulatie en bedrog zijn bedoeld om ons van de waarheid af te houden. Van de waarheid over onszelf, over onze geschiedenis, over de aard van de werkelijkheid én over de koers waar we als mensheid op afvaren: naar een totalitair wereldregime waarbij de samenleving uit Orwells 1984 een zonnig vakantieparadijs zal blijken te zijn.

Ook over de politiek worden we in het domme gehouden. De politiek in onze westerse democratie is namelijk ontworpen om ons in slaap te houden. Met ontworpen bedoel ik ook echt: bewust ontworpen. Democratie is geïntroduceerd toen de koningshuizen merkten dat ‘het volk’ zo`n koning als allesbeslisser in de samenleving niet langer accepteerde. Waar haalde die koning zijn macht eigenlijk vandaan? Het werd te onrustig. Ogenschijnlijk kreeg ‘het volk’ toen de macht door bij verkiezingen te kunnen stemmen op politieke partijen. Die politieke partijen zouden dan ‘volksvertegenwoordigers’ leveren. Koningshuizen deden een stapje terug (goh, wat aardig!) en kregen een symbolische of ceremoniële functie. Het is echt verbazingwekkend dat we geloven dat de koningshuizen vrijwillig hun positie hebben opgegeven vanuit het plotselinge heldere inzicht dat de macht bij het volk moest liggen. Het is dus ook niet waar. De feitelijke macht is altijd in handen gebleven van dezelfde kliek. Volksvertegenwoordigers hebben het volk nooit echt vertegenwoordigd. De opkomst van politieke partijen is  geen toevallig verschijnsel geweest. Dat is sterk gestuurd. Het principe van verdeel en heers is hierbij nadrukkelijk het uitgangspunt geweest.

 

Haar vader begon de Bilderberg-conferenties… Wat daar gebeurt is strikt geheim. Waarom?

 

Het is dus nooit de bedoeling van onze westerse democratie geweest dat we als volk echt invloed hebben. We moeten alleen maar dénken dat dat zo is. We geloven het massaal, dus de truc heeft gewerkt. En ondertussen kan de elite verder met hun plannen. Het is de hoogste tijd dat we nu eindelijk gaan erkennen dat het een truc was, dat politiek slechts een afleidingsmanoeuvre is. Dat politiek nooit werkelijk problemen heeft opgelost en dat ook nooit zal doen. Kijk naar al die keren dat we gestemd hebben en waar we nu zijn aanbeland met Nederland en de wereld. De problemen zijn nog nooit zo groot, grootschalig, talrijk en ingewikkeld geweest.

 

 

Politici

 

Overigens geloof ik niet dat al die politici ons bewust in de maling nemen. De meesten zullen oprecht staan voor hun mening en echt denken dat ze het land vooruit kunnen helpen als ze maar voldoende stemmen krijgen. Ze zullen ook zeer zeker geloven dat ze u wél vertegenwoordigen. Maar ja, de meesten kennen het grotere plaatje ook niet en zitten gevangen in hun eigen kaasstolp. Als individu hebben ze weinig tot geen invloed. De meesten hebben het partijbeleid te volgen. En wie bepalen dat nou eigenlijk precies? En waar halen zij op hun beurt hun ideeën vandaan? De bewegingsvrijheid van de gemiddelde politicus is beperkt tot de marges. Natuurlijk zijn ze met vanalles en nog wat bezig maar wie kan een voorbeeld noemen van een politicus die een cruciale doorbraak forceerde die voor ons allemaal gunstig heeft uitgepakt? Ik heb als voormalig ambtenaar van dichtbij mogen zien waar de meeste debatten in de tweede kamer over gaan. Het is weinig meer dan het kruisen van de degens over details op de vierkante millimeter. Verdeel en heers pakt voor de elite prachtig uit in de politieke arena. De kernvragen worden niet gesteld. Alleen de symptomen van de symptomen staan op de agenda.

Een echt hoge pet heb ik niet op van de politici. Er zijn er niet veel die oprecht zijn, het achterste van hun tong laten zien, die eerlijk en duidelijk antwoord geven op een simpele vraag en die open en transparant opereren. Ik denk dat je uit bepaald hout gesneden moet zijn om je weg omhoog te vinden in de politiek. Dat lukt echt niet iedereen. Achter de schermen wordt zorgvuldig uitgekiend wie op welke posities terecht komt. Potentiële bedreigingen voor het systeem worden tijdig geëlimineerd. Partijen als SOPN en Mens&Spirit hebben echt geen schijn van kans, helaas. Het systeem van binnenuit veranderen klinkt prachtig. Het zal alleen ingeval van de politiek niet opgaan. Bewustzijn of bewustwording zijn begrippen die het tegengestelde inhouden van de essentie van politiek. Die moet ons juist in slaap houden. Ze zijn daarmee dus onverenigbaar.

 

Bush of Obama, het maakt niet uit.

 

De mythes over stemmen

 

Als je in Nederland openlijk vertelt dat je niet gaat stemmen kun je aan de reacties die je krijgt mooi zien welke overtuigingen via o.a. onderwijs en media in het onderbewuste van de mensen terecht zijn gekomen. Uiteraard berusten deze overtuigingen niet op helder weten, maar juist op de manipulatie ervan.

Hieronder heb ik een tekst overgenomen van een website die in de lucht was ten tijde van de laatste verkiezingen. De site riep op om niet te gaan stemmen. Hij bestaat helaas niet meer, naar verluid wegens gebrek aan interesse. Het taboe was kennelijk nog te groot. We zijn nu 2 jaar verder dus misschien is er nu meer animo. De tekst beschrijft welke mythes er bestaan over het recht om te stemmen. Gelukkig is het trouwens nog een recht en geen plicht.
Ik vind de inhoud van fundamenteel belang. Het probeert mensen de ogen te openen voor de waarheid. Ik heb hier en daar wat gesleuteld aan de tekst, maar de essentie is behouden. De schrijver ging uit van 8 mythes. Ik heb er een negende aan toegevoegd die ik meteen maar ook even ontkracht.

 

Mythe 1 : Als je niet stemt heb je geen recht van spreken

 

Deze mythe is echt de wereld op z`n kop. Het is precies andersom. Degenen die hun stem juist geven, hebben geen recht van spreken meer. Zij geven namelijk (bijna letterlijk) hun stem weg aan de persoon op wie ze stemden. Je zegt tegen die persoon: zeg jij het maar voor mij. Als je stemt geef je iemand dus de volmacht om voor jou te spreken. Met stemmen geef je je recht van spreken dus juist weg. Je kunt het vergelijken met de volgende metafoor:

Als je partner vraagt wat je vanavond wil eten, en je zegt: ‘beslis jij maar’, dan kun je later niet klagen dat je het niet lust. Je hebt je partner volmacht gegeven om het menu te bepalen. Je hebt je recht van spreken weggegeven.

 

 

Na stemmen, monddood!

 

Zo doe jij met je stem dus een duit in het zakje van de ingewikkelde soep die politiek heet. Je stemt er met je stem helemaal, dus voor het geheel, mee in. Je bent juist medeverantwoordelijk voor de poets die de politiek ons bakt.

 

Nu zeggen sommigen dan: ja, maar de persoon op wie ik heb gestemd is niet in de regering gekomen, of zelfs helemaal niet in de Kamer. Dan zeg ik: nóg erger! Je stem is dan zelfs helemaal verloren gegaan.

 

Kortom, als je je stem voor jezelf behoudt, behoud je juist alle recht van spreken!

 

Mythe 2 : Als je niet stemt gaat je stem naar de grootste partij

 

Dit leren we op school, en deze mythe wordt zorgvuldig in stand gehouden door de media en de politiek zelf.
Dit zou inhouden dat degenen die op de grootste partij willen stemmen, thuis kunnen blijven. Hun stem zou dan automatisch bij die partij terechtkomen. Onzin natuurlijk.
Er is geen enkele persoon of geen enkele computer die je gedachten kan lezen, en jouw niet-uitgebrachte stem kan toevoegen aan een partij. Aan welke partij dan ook. Een niet-uitgebrachte stem is niet uitgebracht en komt nergens terecht. Zie deze link voor wie het nog steeds niet gelooft: http://www.rijksoverheid.nl/onderwerpen/verkiezingen/vraag-en-antwoord/hoe-kan-ik-blanco-stemmen-bij-een-verkiezing.html. Veel mensen stemmen op een partij waarin ze zich niet helemaal kunnen vinden. Daarmee hopen ze een partij waarin ze zich nog minder kunnen vinden, uit de regering te houden. Ze stemmen op de ‘minst slechte’.
Maar uiteindelijk is het niet jouw stem die bepaalt wie er regeert. Het is hoofdzakelijk de vorming van een coalitie die dat bepaalt. Nadat je stem binnen is, kan iedere partij in principe meeregeren. Alles is mogelijk. Het kan zelfs leiden tot een minderheidskabinet met een gedoogpartner! Over democratie gesproken… Het wordt door politici onderling uitgemaakt. En de krachten die daar spelen, bevinden zich buiten het zicht van de burger. Dáár ligt de invloed. Niet in jouw stem.

 

Mythe 3 : Jouw stem heeft invloed

 

We hebben de afgelopen twaalf jaar, vijf kabinetten gehad van verschillende samenstelling. Geen enkele partij heeft in al deze kabinetten zitting gehad. De verhoudingen in die kabinetten werden (naast coalitievorming) bepaald door jouw stem.
Ondanks die verschillend samengestelde regeringen is geen enkele keer sprake geweest van merkbare beleidsveranderingen. Alle trends van de afgelopen twaalf jaar hebben zich gewoon voortgezet: meer regels en verboden, minder privacy, minder vrijheid, minder veiligheid, slechter onderwijs, privatisering van energiemarkt en zorgverzekering (met de daaraan gekoppelde astronomische prijsverhogingen en slechtere service), enorme toename van vaste lasten, etc.
Heb je daar echt voor gekozen?
Zelfs bij een referendum luistert de politiek niet naar jou. De Europese Grondwet is door de meerderheid van het Nederlandse volk weggestemd. Later is deze wet er onder een andere naam, het Verdrag van Lissabon, toch gewoon doorgedrukt. Ondanks jouw tegenstem.
Jouw stem heeft geen invloed gehad en zal het ook nooit hebben. Er wordt niet geluisterd. De politiek deed en doet wat ze wil.

 

 

Mythe 4 : Blanco stemmen is beter dan niet stemmen

 

Met blanco stemmen zeg je: ik ben voorstander van het politieke systeem, maar ik vind dat er geen enkele goede kandidaat is. Door blanco te stemmen steun je weliswaar geen enkele kandidaat, maar je geeft wel je medewerking aan het bestaande politieke systeem.
Door jouw steun kan het systeem blijven voortbestaan.
Wel zou je je af kunnen vragen of het de moeite waard is om een politiek systeem te steunen dat niet naar je luistert.
Een blanco stem telt niet mee in de verkiezingsuitslag, en heeft dus geen invloed. Wel telt je stem gewoon mee in de opkomstcijfers.
Niet stemmen verlaagt wel op het opkomstcijfer en is daarmee een duidelijk signaal. Het signaal is: ik zeg mijn medewerking aan een schijndemocratie op. En dat signaal heeft wel degelijk invloed. Vooral als steeds meer mensen dit doen. Het werkt energetisch door op degenen tot wie het is gericht.

 

Mythe 5 : De 2e Kamer vertegenwoordigt het volk

 

Dat is ons altijd geleerd: de 2e kamer bestaat uit ‘volksvertegenwoordigers’.
Politici vertegenwoordigen van alles, maar zeker niet in de eerste plaats het volk. Ze vertegenwoordigen belangen. Politiek gaat over geld en de verdeling ervan.
De grootste financiële belangen liggen bij het bedrijfsleven. Hoe groter een corporatie of multinational, hoe groter het belang. En hoe meer de politiek daarmee rekening houdt. En hoe minder met jouw belang. De tabakslobby , de farmaceutische lobby, de agrofoodlobby, de energielobby etc. hebben allemaal belangen die haaks staan op die van jou. Door hun geld hebben ze invloed en die reikt vele, vele malen verder dan al onze stemmen bij de verkiezingen.
Naast dit alles hebben politici ook nog hun eigen belangen. Hun eigen positie. En die positie wordt het best gewaarborgd als hun beslissingen in het straatje passen van het machtige bedrijfsleven.
Men is dan ook bereid het bedrijfsleven te bevoordelen ten koste van jou. Wat dacht je van alle miljarden die aan de banken gegeven zijn? Miljarden van jouw belastinggeld. Miljarden waarvan diezelfde banken nu de torenhoge bonussen betalen. Al die miljarden die nu moeten worden ‘bezuinigd’, ten koste van jou, de belastingbetaler.
Het zijn dus niet jouw belangen die de politiek vertegenwoordigt, maar die van machtige bedrijven en banken. En van zichzelf. Waarom? Omdat achter de schermen volgens een concrete agenda wordt gewerkt. En het laatste dat past in die agenda is dat de belangen van de samenleving worden gediend.

 

Het leidend principe voor de gemiddelde politicus…

 

Mythe 6 : Ik maak een keuze op basis van neutrale informatie

 

Om een gefundeerde keuze te maken, moet je weten waarvoor je kiest. Om dat te kunnen weten, heb je informatie nodig. Deze informatie wordt geboden door de media: krant, radio, televisie. Vooral de televisie wordt gezien als een belangrijke bron van informatie. Politici maken er dan ook dankbaar gebruik van.
Tegenwoordig worden de massamedia (waaronder televisie) wereldwijd beheerst door niet meer dan een handvol megabedrijven. Ook onze RTL’s en SBS’en maken daar onderdeel van uit. Deze bedrijven zijn gefinancierd door de grote banken. Die banken zijn alleen bereid tot financieren, als deze mediabedrijven hun belangen behartigen.
De publieke omroep is een staatsomroep, en in die zin dus eigendom van de politiek.
Alle mediabedrijven maken gebruik van persbureaus. Omdat het NOS Journaal of het RTL-Nieuws niet in ieder land een journalist heeft, kopen ze hapklaar nieuws in van deze bureaus. De belangrijkste persbureaus zijn Reuters en AP. Deze bedrijven zijn al decennia het eigendom van de meest dominante bankiersfamilie ter wereld: de Rothschild familie. Daarmee bepalen zij wat nieuws is. En vooral ook welk nieuws niet tot je komt.
Zowel de commerciële omroepen als de staatsomroepen hebber er geen enkel belang bij om neutrale informatie te bieden. Ze bieden informatie die in hun belang is. In het belang van grote bedrijven en banken, en van de politiek zelf.
En in het belang van grote adverteerders natuurlijk. Zou jij als eigenaar van een mediabedrijf de praktijken van een grote bank ontmaskeren, als die bank een belangrijke klant van je is?
Politici gebruiken de media om hun verkiezingsbeloften uit te spreken. Hoe vaak worden die beloften nagekomen?
Het privatiseren van de energiemarkt en de zorgverzekering zou concurrentie opleveren, en daarmee financieel voordeel brengen voor ons, de consument. Zo is het ons, via de media, verkocht. Het tegenovergestelde gebeurde: energie en zorgverzekering werden vele malen duurder. Dat werkte in het voordeel van het bedrijfsleven, en in het nadeel van jou. Of was je dat alweer vergeten?
In plaats van je te informeren, manipuleren de media je. En daarmee is het niet meer je eigen stem die je uitbrengt, maar wordt jouw stem gestuurd door de media. Waar komt JOUW informatie vandaan?

 

Media. Maken meer kapot dan je lief is….

 

Mythe 7 : Onze regering zorgt voor een sterke positie van Nederland ten opzichte van het buitenland. Door te stemmen draag ik daaraan bij

 

Ieder westers land heeft een gekozen parlement. Gekozen door het eigen volk. Elk volk kiest dat parlement om haar belangen te behartigen. Zo wordt het ons verteld.
Als dit werkelijk zo zou zijn, dan zou het beleid in al die landen duidelijk moeten verschillen. In elk land willen burgers immers dat hun land een sterke positie heeft ten opzichte van andere landen. En ieder land heeft haar eigen nationale belangen.
Toch zijn alle trends in alle westerse landen hetzelfde. Overal is sprake van crisis, afname van privacy, verdwijnen van werkgelegenheid, slechter onderwijs etc. Ondanks de verschillende belangen van de verschillende volkeren en de verschillende regeringen. Het is overal min of meer hetzelfde. Geen toeval dus.
De nationale regeringen van alle Europese landen, waaronder de Nederlandse regering, promoten de Europese Unie. Die EU krijgt steeds meer zeggenschap, en de nationale regering krijgt steeds minder zeggenschap. De Nederlandse regering krijgt steeds minder te zeggen over Nederland.
Het (tegen de wil van het volk doorgedrukte) Verdrag van Lissabon heeft als belangrijkste punt dat Europese wetten boven nationale wetten gaat. Die Europese wetten worden gemaakt door de niet-gekozen Europese Commissie, aangevoerd door de niet-gekozen Europese President (van Rompuy).
Onze nationale regering behartigt de belangen van de EU. Niet van een Nederland dat sterk staat ten opzichte van andere landen.

 

 

Mythe 8 : De huidige democratie is weliswaar niet perfect, maar er is geen beter alternatief

 

Er zijn gelukkig al best veel mensen die inzien dat democratie het beste van alle kwaden is. Dit is alleen geen reden om dan maar te stemmen, zoals uit het bovenstaande heeft mogen blijken. Waarom iets steunen dat in de kern ‘een kwaad’ is?  Wat wij hebben is geen democratie maar een schijndemocratie. Dit is in sommige opzichten erger dan een dictatuur. Een schijndemocratie geeft mensen een onterecht gevoel van vrijheid. Daardoor accepteren mensen impopulaire en oneerlijke maatregelen gemakkelijker dan in een dictatuur. Waarom zouden we dit systeem in stand houden? Waarom steunen we  het zelfs als het ons overduidelijk alleen maar schaadt?

 

Mythe 9: we moeten dankbaar zijn met ons recht om te stemmen.

 

Deze mythe is een hele hardnekkige en wordt er altijd goed ingepeperd. Er wordt dan gewezen op WOI en WOII of op de mensen in oorlogsgebieden of die gebukt gaan onder tirannieke regimes. We moeten, kortom, blij zijn met onze ‘verworvenheden’ en niet zo zeuren.
In de eerste plaats herinner ik eraan dat onze westerse democratie geen verworvenheid is. Ze hebben het voor ons geïntroduceerd om ons het idee te geven dat we invloed hebben. Maar die hebben we dus niet. De macht is en blijft bij een bepaalde machtige kliek die achter de schermen regeert.
Begrijp me goed. Ik wil in het geheel niet afdoen aan de verschrikkingen die mensen meemaken ten tijde van oorlog of onder dictatoriale, fascistische leiders. Maar deze mythe komt wel neer op de redenering dat je moet stemmen om de enkele reden dat anderen het niet kunnen en omdat we blij moeten zijn dat we nu een democratie hebben. Dat moeten we dus juist niet. Ik ben blij noch dankbaar dat ik mag stemmen als mijn stem feitelijk geen invloed heeft. Deze mythe speelt in op de emoties, ze is allesbehalve inhoudelijk. Als je om deze reden stemt, erken je eigenlijk impliciet het failliet van het democratisch systeem al. Dat het nóg erger kan is namelijk absoluut geen argument dat je dan maar moet stemmen. Zeker niet als je weet dat je daarmee een schijndemocratie in stand houdt.

 

 

Conclusie

 

Er is eigenlijk geen valide reden om wel te stemmen. De gedachte dat je met stemmen invloed uitoefent is een illusie. En het is deze illusie die politici in staat stelt te doen wat ze doen, en je het gevoel te geven dat je daarvoor gekozen hebt. Je hebt politici als het ware een vrijbrief gegeven om andere belangen te behartigen dan die van jou.
Als je dat niet meer wil, waarom zou je dan langer je medewerking verlenen?
Steeds meer mensen worden zich hiervan bewust, en willen hun medewerking dan ook niet meer verlenen. En dat kan door niet te stemmen. Het is het meest duidelijke signaal aan de politiek dat een individu kan geven: ‘Ik werk niet meer mee aan een schijndemocratie!’ Want dat is het, in z`n opzet en in de uitvoering.
Door niet te stemmen maak je juist gebruik van je democratisch recht. Als je werkelijk iets wil veranderen, laat dan je stem horen en stem niet!

 

En dan wat?

De prangende vraag is natuurlijk wat er dan moet gebeuren als we allemaal niet meer gaan stemmen.

 

 

Zoals ik al zei is politiek een constructie om ons in slaap te houden. Om ons af te leiden van de werkelijkheid, namelijk dat we rap afsteven op een wereld waarin we echt niets meer te kiezen hebben. Niet wat we eten en drinken, waar we wonen, wat voor peertje we in de lamp draaien, wat voor werk we hebben, hoe we ons verplaatsen, wat we lezen en wat we denken. Nogmaals, als je je erin verdiept en het groter verband ziet tussen allerlei wereldgebeurtenissen en ontwikkelingen, dan zie je het iedere dag meer bevestigd.

Ons denken raakt helemaal oververhit op de vraag wat we dán moeten doen. Paniek! Niet stemmen? Maar hoe moet dat dan met de samenleving? Ons verstand komt er gewoon niet uit. Geen wonder, ons denken heeft ook z`n grenzen.

 

In 6 redenen om nooit meer te stemmen ga ik uitgebreid in op de paniek en de twijfels die bij veel mensen ontstaan op het moment dat ze innerlijk tot de conclusie zijn gekomen dat de politiek ons niet dient en stemmen dus ook geen zin heeft.

 

Hoe begrijpelijk ook, de paniek en twijfels zijn niet terecht. Moge dit citaat je verder helpen op ons gezamenlijke pad richting echte vrijheid: “We zijn bang voor chaos, terreur, macht van de sterkste, dood en verderf als we ons politieke systeem zouden opgeven. Maar moet je eens kijken waar we zijn mét ons politieke systeem: een wereld vol chaos, terreur, macht van de sterkste, dood en verderf.” 

 

Geplaatst in Uncategorized | 49 reacties

De onzichtbare hand wordt zichtbaar


Als je droomt lijkt alles echt, en dan word je wakker”.

Deel 1. Inleiding

1.1. Zomaar een paar vragen

Wat zijn de werkelijke effecten van vaccinatieprogramma`s? Wat is de waarheid met betrekking tot chemtrails? Wat is nu het werkelijke verhaal achter 9/11? Hoe zijn de reguliere media georganiseerd? Hoe komt het nieuws tot ons en wat zijn de motieven achter de keuze voor het nieuws dat we voorgeschoteld krijgen? Waarom gebruiken we nog steeds massaal vervuilende energie terwijl vrije energie allang beschikbaar is én geïntroduceerd had kunnen zijn? Waarom zit er eigenlijk aspartaam in ons eten? Wat doen genetisch gemodificeerde ingrediënten in het eten met ons? Wat doet chemische fluoride in het drinkwater en tandpasta? Hoe kan het zijn dat de reguliere gezondheidszorg focust op symptoombestrijding en niet op de oorzaak van een ziekte? Wat is het HAARP-programma en wat doet het precies? Hoe zit het met de belangen van het Vaticaan in de wapenindustrie? Hoe volledig of correct zijn onze geschiedenisboeken? Waarom weten we eigenlijk zo weinig over de Bilderberg-groep en wat er besproken wordt op de gelijknamige conferenties? Waarom weten we zo weinig van de vrijmetselarij terwijl het bekend is dat de leden van deze geheimzinnige organisatie een zeer grote rol spelen in de wereldpolitiek? Hoe zit het met (het contact met) andere levensvormen in het universum? Waarom praten de reguliere media niet over deze thema`s? Waarom leren we hierover niets op school? Waarom leren we op school eigenlijk de dingen die we er leren en niet (ook) andere, bijvoorbeeld over chakra`s, communicatie, ademhaling, meditatie?

Natuurlijk zijn dit niet zomaar een paar vragen. De antwoorden zijn van cruciaal belang voor het begrijpen van onszelf en de wereld om ons heen. Toch kennen we ze als gewone burgers niet. We halen onze schouders op als dergelijke vragen gesteld worden. Het interesseert ons niet, we willen er helemaal niet over nadenken. De mensen die dat soort vragen stellen zijn maar vermoeiend. Liever zitten we in de kroeg of hangen we op de bank te kijken naar, ik noem maar wat, RTL-boulevard, Ik hou van Holland of de Champions League.

David Icke is een uitzondering: hij is op onderzoek uitgegaan. Icke is een Engelsman (voormalig profvoetballer, sportjournalist voor de BBC en politicus) die al meer dan 20 jaar geleden voorspelde waar de wereld op af koerst, hoe dat gebeurt en waarom. Zijn verhaal werd, zeker toen, totaal niet serieus genomen. Hij was een fantast, een relschopper met complottheorieën. Inmiddels echter is zijn verhaal door vele feiten en gebeurtenissen die hebben plaatsgevonden bevestigd. David Icke krijgt nu wereldwijd steeds meer aandacht en zijn gedachtegoed wint steeds meer aan populariteit. Maar goed ook: zijn verhaal dat tot nu toe waar blijkt te zijn, is namelijk nog niet af.

1.2. Waarom dit artikel?

Nu we (weer) te maken hebben met de economische crisis en oplopende spanningen in het Midden-Oosten moeten we ons de tijd gunnen om eens na te denken over een paar zaken. Laten we excuses‘dat het gaat zoals het gaat’, ‘dat we er toch geen invloed op hebben’ of ‘het toch nooit helemaal kunnen begrijpen’ eens voor wat ze zijn. Misschien is er wel wat te begrijpen. Natuurlijk zijn veel zaken voor de gewone mens onduidelijk, schimmig en met mysteriën omgeven. Maar waarom laten we het daarbij en kijken we niet verder? Misschien zijn er wel antwoorden die we kunnen bevatten.

Het is echt belangrijk dat we dit gaan doen. Om 2 redenen. 1: Pas als we de wereld om ons heen begrijpen, als we begrijpen hoe ‘het systeem’ werkelijk werkt, kunnen we serieuze alternatieven zien en in actie komen. Anders doen we maar wat. 2: Pas als we ons bewust worden van wie we werkelijk zijn, kunnen we écht begrijpen dat deze situatie geen juiste afspiegeling daarvan is. Een nieuw bewustzijn is nodig. Einstein zei al: problemen kunnen niet worden opgelost op hetzelfde niveau van denken dat ze heeft veroorzaakt.

Eerlijk gezegd was ik ook zo iemand die in z`n vrije tijd liever in de kroeg zit of tv kijkt dan me bezig te houden met van die grote vragen. Ik nam die types die er wel mee bezig waren ook nooit serieus. Maar ik ben toch niet zo lang geleden het internet opgegaan. Ik had teveel vragen waarop ik geen antwoord kreeg via de reguliere media. Zie de opsomming aan het begin van dit artikel. Er was teveel rook en ik wilde weten of er en zo ja waar het vuur was. Het internet is een prachtige bron van informatie. Natuurlijk, je vindt er ook veel bagger maar je leert vanzelf te filteren. Zo ontdekte ik dat er inderdaad vuur is. Geen brandje, noem het liever een vuurzee.

Het zou best eens zo kunnen zijn dat de grootste tragedie van deze sociale overgangsperiode niet de verblindende luidruchtigheid van de zogenaamde slechte mensen is, maar de ontstellende stilte van de zogenaamde goede mensen.” — Martin Luther King, jr.

Ik schrijf dit artikel omdat ik wil delen wat ik ben gaan inzien, namelijk hoe ongelooflijk anders de werkelijkheid is dan ik altijd gedacht heb. Niets blijkt te zijn wat het lijkt. Hoe de politiek en de economie ‘werken’, de rol van onze overheden, van de media en de entertainmentindustrie, van Hollywood en de muziekindustrie, de banken, de intenties achter 9/11, achter het conflict tussen Israël en de Palestijnen, de wereldoorlogen, de Europese Unie en de euro. Ik kan nog wel een tijdje zo doorgaan, het is allemaal anders dan we denken. Zelfs onze geschiedenis is immens veelzijdiger dan dat we leren uit de geschiedenisboeken. Eindelijk zie ik welk spel er gespeeld wordt. Het was nogal een schok om de omvang van de illusie waarin ik geloofde tot me te laten doordringen maar snel daarna volgde het gevoel van bevrijding. Het kwartje is gevallen en ik hoop met dit artikel ook anderen dichter bij dat punt te brengen. Wat me nog het meest schokte is dat het allemaal zo evident is. Zo “out in the open”. De feiten laten aan duidelijkheid niets te wensen over. We moeten alleen onze ogen openen om ze te zien en de verschillende ‘dots’ met elkaar te verbinden.

Je hoeft dit stuk niet te lezen. Doe het vooral niet als je echt tevreden bent met je leven en de wereld om je heen. Het is niet aan mij om je te vertellen dat je in een illusie leeft. Zo`n conclusie kun je alleen zelf trekken.

Ik dank David Icke, voor het stellen van vragen. Dankjewel dat je me hebt uitgedaagd hierover na te denken. Dankjewel ook voor het delen van jouw antwoorden. Dankjewel voor de wake up call.

Deel 2. Wat brengen de overheid en het economisch systeem ons?

2.1. Een paar vragen als vertrekpunt

Laten we eens kijken naar de volgende vragen:

  • Hoe kan het dat de wereld zich op vele gebieden in een crisis bevindt als tegelijkertijd overal ter wereld overheden bezig zijn met het algemeen belang?
  • Hoe kan het dat economische crises ons blijven achtervolgen en armoede er altijd geweest is?

Overheden en ons economisch systeem bepalen in zeer belangrijke mate wat er om ons heen gebeurt. Het publieke domein wordt grofweg door deze 2 krachten gedomineerd. Enerzijds is geld de prikkel achter de meeste activiteit in onze samenleving. Anderzijds maken overheden beleid ten behoeve van de samenleving en stellen regels op om dat beleid te effectueren. Ik wil hier eens wat meer op detail op inzoomen. Bieden de overheid en het economisch systeem ons wat we van ze mogen verwachten?

2.2 Onze overheden

We gaan er van uit dat onze overheden in het algemeen belang opereren. Daarmee bedoelen we dat ze zorgen voor goede zorg, goed onderwijs, veiligheid, voedselvoorziening, behoud van onze leefomgeving enz. Toch moeten we vaststellen dat het op al deze fronten werkelijk achteruit gaat.

Neem bijvoorbeeld de gezondheidszorg. Iemand zou kunnen betogen dat het beleid van de overheid op dit gebied juist enorm succesvol is omdat de levensverwachting algemeen is toegenomen en dat we vergeleken met 40 jaar geleden veel meer ziektes kunnen behandelen enz. Maar waarom rijzen de kosten in de gezondheidszorg dan toch de pan uit? We hebben verschrikkelijk veel zorg nodig. Als het echt goed ging met onze gezondheidszorg zouden we toch juist het tegenovergestelde moeten zien? We worden misschien wel ouder, gezonder worden we niet. Recent is bekend geworden dat meer dan de helft van de Nederlandse bevolking te dik is. En in 10 jaar tijd is het aantal kankergevallen in Nederland met 36% toegenomen. We gebruiken massaal antidepressiva, bloedverdunners, paracetamol, antibiotica, ritalin, ga zo maar door1. Steeds meer onderzoek wijst op de negatieve gevolgen van de vaccinatieprogramma`s2. Je zou kunnen zeggen dat er maar 1 groep is die wel profijt heeft van het overheidsbeleid met betrekking tot onze gezondheid en dat is de farmaceutische industrie. De enige juiste conclusie is dat de gezondheidszorg is verworden tot een systeem dat niet gebaat is bij onze gezondheid.

De overheid faalt dus overduidelijk bij het zorgen voor onze gezondheid. Het is maar een voorbeeld, de gezondheidszorg. Iemand die kan kijken, ziet dat de overheden op alle fronten falen. Milieu, vrede, veiligheid en economie, ook op deze thema`s staat het er niet best voor. En dat terwijl we toch druk zijn met beleid, internationale afspraken en samenwerking. De meeste problemen kennen we al decennialang. Toch vinden we geen oplossingen. Of beter: de oplossingen zijn vaak wel al gevonden maar ze worden niet uitgevoerd. “Ze” komen er niet uit. Klimaatconferenties eindigen standaard in een fiasco. De armoedebestrijding heeft niets opgeleverd. Onze voeding barst van de schadelijke ingrediënten, goed drinkwater wordt schaars, de oceanen zijn bijna leeg, we zitten weer in een economische crisis en gewelddadige conflicten of dreiging daarvan zijn aan de orde van de dag. Ik wil geen oordeel uitspreken over de mensen die bij de overheid werken. Ze doen ongetwijfeld hun best. Ik wil alleen laten zien dat de inspanningen van overheden het omgekeerde effect bereiken: wereldwijde, verergerende problemen. Zwartgallig? Nee. Realiteit? Ja. Kijk gewoon en kijk dan verder. Er zijn namelijk antwoorden en oplossingen.

2.3 Waarom falen onze overheden?

Waarom lukt het de overheid niet het algemeen belang werkelijk te dienen? Het is een cruciale vraag. Het antwoord dat Icke geeft is evenhard als schokkend. Hard en schokkend omdat het zo voor de hand ligt: overheden zijn helemaal niet bezig met het dienen van het algemeen belang. Dit lijkt misschien een ernstig ongenuanceerd en overtrokken statement. Als je dat vindt, lees dan nog even door.

Vooral degenen die voor de overheid werken (en dat zijn er nogal wat) zullen zich aangevallen kunnen voelen. Hen zou ik een paar vragen willen stellen: vind je écht dat jouw werk bijdraagt aan het algemeen belang? Of draag je bij aan kortetermijnambities, de positie van de minister, de burgemeester of de coalitie, aan behoud van controle, aan de eigen organisatie, aan symboolpolitiek, aan imago? Wat in jouw werk dient werkelijk het algemeen belang? Wordt binnen jouw werk wel eens de vraag gesteld of het algemeen belang er werkelijk mee wordt gediend? Of wat het algemeen belang eigenlijk is?

Voor de lezer is wellicht interessant dat ikzelf 11 jaar voor de overheid heb gewerkt. Eerst 3 jaar bij een rechtbank en daarna 8 jaar bij een ministerie als jurist en projectleider. Mijn ervaring is dat slechts een fractie van wat de overheden doen het stempel kan krijgen van echt waardevol voor de samenleving. Geld, macht en de positie van bijvoorbeeld de minister prevaleren namelijk altijd. Ik kan zo nog 10 belangen bedenken waarna misschien een keer het belang van de samenleving in beeld komt. Mijn ervaring is dat overheden zich niet laten leiden door de vraag wat echt bijdraagt aan de samenleving. Ik ben daarom voor mezelf begonnen.

Conclusie: overheden slagen er niet in werkelijke vooruitgang te boeken, op welk gebied dan ook. Ze zijn feitelijk niet dienend aan de bevolking, de problemen worden voor haar juist eerder groter.

Maar als overheden niet bezig zijn met het algemeen belang, wat doen ze dan wel? Daar kom ik straks op terug.

2.4 Het politieke systeem

Het opvallende is ook dat het niet uitmaakt welk politiek systeem een land hanteert, en ook niet welke partij of coalitie aan de macht is. Tijdens iedere verkiezingscampagne worden opnieuw beloftes gedaan. Ons wordt telkens weer herstel, vooruitgang, verandering en verbetering beloofd. We snakken er als burgers inderdaad naar maar het gebeurt niet. In Nederland betogen we dan nog wel eens dat dat komt doordat nu eenmaal compromissen moeten worden gesloten omdat geen enkele partij de meerderheid in het parlement behaalt. Maar ook in tweepartijenstelsels (GB, VS) zien we hetzelfde. De verschuivingen in beleid zijn ook daar slechts marginaal en echte oplossingen voor onze problemen worden niet ingevoerd. Hoe je het ook wendt of keert, per saldo wordt het er niet beter op tijdens een regeringsperiode. Op geen enkel front. Door de geschiedenis heen hebben we wereldwijd ongeveer alles op politiek gebied wel uitgeprobeerd. En altijd hebben we ons voor (dezelfde) problemen gesteld gezien. Zelden was er voor langere tijd rust, vrede, stabiliteit of gezondheid. Sterker nog, de problemen worden groter, grootschaliger, talrijker en ingewikkelder. Niets lijkt echt te werken.

Conclusie: Het doet niet ter zake welke politieke kleur de macht heeft of welk politiek systeem een land hanteert.

2.5 Wat we moeten weten over ons economisch systeem

Voor mij was het een eye opener dat de controle over de hoeveelheid geld in omloop niet een verantwoordelijkheid van overheden is, maar volledig in handen is van private instanties: de banken. Ook de meeste centrale banken, met als belangrijkste exponent de Federal Reserve in Amerika, zijn niet van de overheid maar puur privaat. Banken beheersen dus de geldkraan3. Laat dat maar eens tot je doordringen. Overheden hebben niets te vertellen, zij lenen van de banken. Daar moeten de overheden uiteraard ook rente over betalen. Die schuld bij de banken – we noemen het niet voor niets ‘staatsschuld’ – wentelen de overheden weer af op de belastingbetaler, jij en ik. We betalen geen belasting zodat de overheden van dat geld kunnen investeren in onderwijs of infrastructuur. Nee, we betalen belasting zodat de overheden hun schuld kunnen aflossen bij de banken. Bezuinigingen zijn alleen noodzakelijk om de staatsschuld niet nog verder te laten oplopen. We liggen dus volledig aan de ketting bij de banken.

Is dat nodig? Nee, helemaal niet. Overheden kunnen regels stellen aangaande het financiële verkeer. Ze mogen zelfs hun eigen geld drukken en dat als enige geldige betaalmiddel introduceren en renteloos aan de burgers uitlenen. Dat zou pas dienend aan de bevolking zijn! Waarom gebeurt dat niet? Waarom houden we deze afhankelijkheid van de banken in stand? Zometeen kom ik daarop terug. Eerst nog iets meer over het financiële systeem, of beter nog: geld.

Geld is een vreemd iets. Het beheerst ons leven totaal. Ga maar na in je eigen situatie. Des te merkwaardiger is het dat het niet meer dan gebakken lucht is. Waarheid is namelijk dat slechts een minieme fractie van al het geld werkelijk in tastbare vorm (papiergeld en munten) beschikbaar is. De rest zijn letterlijk getallen in de computer. Niets meer. Door middel van schuld (een lening of hypotheek) creëren banken gewoon geld, ‘out of thin air’. Het is ongelooflijk dat het waar is.  Wat wij denken dat geld is, is eigenlijk schuld. Doordat banken ook nog rente vragen, wordt er nóg meer geld gecreëerd dat al helemaal niet bestaat. De totale schuld + de verschuldigde rente daarover kan nooit in z`n geheel worden terugbetaald. Dat totaalbedrag is namelijk niet voorhanden. Door de rente is dit bedrag altijd groter dan de hoeveelheid beschikbaar, lees: uitgeleend, geld (zelfs al zijn het maar getallen). De enige manier om de totaalschuld af te lossen in dit systeem is door nóg een schuld aan te gaan. We zien het dan ook gebeuren nu bij de euro-crisis. Maar zelfs een kind kan begrijpen dat het absurd is. Het systeem zorgt er zo voor dat er altijd schaarste is, precies de realiteit die we ervaren. Het systeem leidt intrinsiek altijd tot nadeel. Ook al doe je nog zo je best je huishoudboekje op orde te houden, crisis is onvermijdelijk.

Op basis van de illusie dat er geld is, creëren we alles om ons heen. Maar diezelfde illusie veroorzaakt ook dat er nu massaontslagen plaatsvinden, dat mensen uit hun huizen worden gezet omdat ze de huur of hypotheek niet meer kunnen betalen, dat andere mensen (niet zelden kinderen) worden uitgebuit, dat mensen sterven van de honger, dat we onze planeet op een misdadige wijze verkrachten en dat we als de dood zijn onze baan te verliezen en dat we bijgevolg onszelf uitputten om het hoofd boven water te houden. We zijn slaven van het economisch systeem, van vrijheid om je als mens te ontplooien op de manier die jij wil is totaal geen sprake. Lekker systeem! Misschien zeg ik nog niet eens iets nieuws en wist je dit al, maar toch: waarom houden we het zo, zeker als het niet zo hoeft?

Heeft ons economisch systeem ons dan geen welvaart gebracht? Er wordt vaak gezegd dat de welvaart sinds WOII algemeen behoorlijk gestegen is. Maar is dat echt zo en als dat al zo is, hoe hebben we die welvaart dan bereikt en tegen welke prijs? De aarde raakt uitgeput en er is nog steeds grote armoede in grote delen van de wereld. De welvaartsgroei gaat bovendien alleen op voor een klein deel van de wereldbevolking. En van dat kleine deel is weer een heel groot deel afhankelijk van het economisch tij. En dat allemaal weer, nogmaals, terwijl de banken de geldkraan beheersen (door het verhogen of verlagen van de rentes) en geld voor het overgrote deel een fictie is.

Nu bevinden we ons binnen 4 jaar in een tweede gigantische crisis. Ook deze tweede keer is ze veroorzaakt door de financiële wereld zelf. Maar de gevolgen ervan worden, zo zien we het gebeuren, afgewenteld op al diegenen die er eigenlijk part noch deel aan hebben.

Conclusie: ons economisch systeem is grotendeels gebaseerd op een illusie. Het dient slechts enkelen en veroorzaakt voor een enorme massa heel veel ellende.

Deel 3: Waarom hebben we deze overheden en dit economisch systeem als ze feitelijk niet dienend zijn?

3.1. Is dit toevallig zo ontstaan of juist doelbewust?

Ik heb lang nagedacht over hoe ik je kan meenemen in de boodschap die ik in dit artikel wil overbrengen. Een belangrijke horde die ik zelf moest nemen was deze vraag: is het huidige systeem, waar we zo weinig baat bij hebben, nu toevallig zo of zit er een plan achter? Als het het een niet is, dan moet het het ander zijn.

Met deze vraag in mijn achterhoofd ben ik mijn internet-onderzoek begonnen. Al gauw werd duidelijk dat de feiten klip en klaar zijn: er is niets toevalligs aan onze werkelijkheid.

Ik heb lang geloofd in de optie dat het systeem dat we gecreëerd hebben per ongeluk niet deugt.

Ik dacht: we doen allemaal ons best. We hebben onze beperkingen nou eenmaal. Niemand heeft de overview en uiteindelijk gaan dingen dus wel ergens wringen en botsen. We bedenken met de beste bedoelingen oplossingen maar omdat we toch niet met alles rekening hebben gehouden, gaat het uiteindelijk toch weer mis, waarna we weer beginnen met het bedenken van oplossingen, met de beste bedoelingen weer uiteraard. Deze optie gaat ook uit van een zekere oncontroleerbaarheid der dingen. We kunnen gewoon niet beter en we moeten het gewoon accepteren. We moeten eigenlijk gewoon nog beter ons best doen.

Inmiddels weet ik dat ik ernaast zat. Het was puur onwetendheid, het ontbreken van feitenkennis. Ik zag de zaken daardoor niet in het juiste perspectief. Al die tijd heb ik ook onderschat wat de werkelijk kracht van de mensen is. We zijn geen machteloze, kleine radertjes in een groot geheel die niet verder komen dan maar wat rommelen in de marge. Onze creatiekracht is zelfs ongekend. Alles is mogelijk als je je energie erop richt. Waar een wil is, is een weg, zo gaat het gezegde. En of we willen! Echte oplossingen voor onze economische, ecologische en gezondheidsproblemen zijn allang voorhanden. Wij mensen hebben die oplossingen allang bedacht. Natuurlijk kunnen we dat! Alleen, en hierin zit het probleem: de oplossingen worden niet ingezet, toegepast of benut. Schone en vrije energie bestaat en had allang wereldwijd op een goedkope manier kunnen worden ingezet. Ook ligt allang een voorstel op de plank dat wereldwijd het economisch klimaat tot rust kan brengen4. De reguliere gezondheidszorg wil maar niet kijken naar de oorzaak van ziektes terwijl hierover massa`s eeuwenoude en bewezen effectieve kennis en methodes beschikbaar zijn.

De vraag is dus: hoe bestaat het dat we oplossingen voor onze problemen niet allang toepassen? Hoe bestaat het dat we nog iedere dag te maken hebben met armoede, oorlogen, vervuiling en ziektes? Hoe kan dat?

3.2 Collectiviteit en creatiekracht

Het antwoord zit in onze collectieve wil in relatie tot onze creatiekracht. Ik bedoel daarmee het volgende. Als echt niemand op de wereldarmoede, oorlog etc. wil, dan kúnnen we het eenvoudigweg niet creëren. Ons collectieve bewustzijn en de keuzes die daarmee samenhangen zouden dan namelijk bijdragen aan vrede, delen van rijkdom, gezondheid en respect voor de natuur. Als ieder mens vandaag weigert om wapens te gebruiken zouden vandaag alle oorlogen voorbij zijn. Jij en ik, wij allemaal creëren onze realiteit door de keuzes die we nu maken. Dat samenspel van keuzes, die collectiviteit, creëert alles en dus ook de wereld zoals die momenteel is. Welnu, als jij en ik de huidige problemen niet willen en we stemmen onze keuzes daarop af maar de problemen zijn er toch, dan moeten er dus ook mensen op aarde zijn die ze wél willen en hun keuzes dáárop afstemmen. Waar komt anders die voortdurende stroom van grootschalige problemen vandaan als er niemand is die ze wil? En waar komt anders die schijnbaar onzichtbare hand vandaan die reeds bestaande cruciale oplossingen voor onze problemen tegenhoudt als iedereen wil dat ze worden ingevoerd?

Deze theorie brengt de andere optie in beeld: er zit een plan achter onze huidige situatie. Het is helaas niet slechts theorie. We kunnen het zien in de praktijk…

3.3. De onzichtbare hand, de illuminatie

Ik heb het hiervoor gehad over onze overheden, de politiek en ons economisch systeem. Ze dienen de mensen duidelijk niet. Ook zagen we dat overheden niet ingrijpen in het bancaire systeem, terwijl iedereen ziet dat het tot absurde excessen leidt. Ten slotte zagen we dat de oplossingen voor onze problemen bekend en voorhanden zijn maar ze worden toch niet gebruikt. Als mensheid zijn we zo voortdurend bezig te dealen met een constante stroom van problemen. Toch is er een kleine groep mensen die overduidelijk wel profiteert van ‘het systeem’ en geen last heeft van de problemen. Deze mensen zijn schathemelrijk en worden alsmaar rijker. Crisis na crisis, oorlog na oorlog maar deze mensen hebben er niets van te lijden. Is dat toeval? Nee, dat is het niet. Deze mensen zijn de ware machthebbers in de wereld. Ze controleren zowel de regeringen als de banken. Daarnaast beheersen ze het onderwijssysteem en de wetenschap (universiteiten, onderzoek), de gezondheidszorg (farmaceutische industrie), de media (televisie, radio, kranten) en de belangrijkste multinationals (bijvoorbeeld Monsanto en oliemaatschappijen). Niet op de voorgrond maar achter de schermen. Met hun onzichtbare hand trekken ze aan alle touwtjes.

3.4. Wie zijn het?

Over welke mensen hebben we het? Icke noemt ze de illuminatie of de Cabal. De occupiers die wereldwijd hun kampen hebben opgeslagen de 1%. Het gaat om een zeker netwerk rondom 13 bloedlijnen, onmetelijk rijk, die achter alle schermen (het maakt – nogmaals – dus niet uit welk ideologisch systeem, welke politieke kleur, welke financiële instelling of internationale corporatie) de touwtjes in handen hebben. Denk aan de Rotschilds en de Rockefellers, dat soort namen. We kennen ze allemaal wel maar de meesten weten er het fijne niet van. Ook de hoogste graden van de vrijmetselarij zijn nauw betrokken, net als enkele minder bekende geheime elitegenootschappen zoals de Skull & Bones orde waarvan onder andere de Bush familie maar ook bijvoorbeeld Bill Clinton (!) leden zijn. Het is allemaal met veel geheimzinnigheid omgeven. Bewust uiteraard. De illuminatie bestaan in ieder geval echt, hoewel ze zichzelf niet zo noemen, en ze zijn echt bezig met een plan. Ik beschreef hiervoor de werking van ons economisch systeem en onze overheden, of beter: het disfunctioneren ervan. Dit zijn de mensen die hiervoor verantwoordelijk zijn. Sterker nog: ze willen dat het disfunctioneert! Ze hebben het zo ontworpen! Achter de schermen trekken ze aan de touwtjes zodat precies datgene gebeurt dat hun doelen dient. Obama, Poetin, Merkel, van Rompuy, het zijn niet meer dan hun puppets.

We weten het dankzij dappere onderzoekers die het internet gebruiken om hun bevindingen te delen. De reguliere kanalen zullen hieraan nooit aandacht besteden, eenvoudigweg omdat die beheerst worden door dezelfde kliek. Daarover zometeen meer. De werkelijkheid is zo anders dan wij denken.

Bush junior staat links van de klok!

3.5. Wat willen ze?

Hun plannen zijn gericht op het volgende: centralisatie van macht tot er een wereldregering over blijft, met een wereldrecht, een wereldleger, een wereldmunteenheid en wereldordedienst. Een ‘New World Order’, google maar eens. Als de intenties positief waren, dan was er misschien nog niet zoveel aan de hand. Maar helaas zijn de intenties niet positief. Ze willen absolute controle over de wereldbevolking en hun wereldvisie, niet goedschiks dan kwaadschiks, aan ons opleggen. Hun wereldvisie heeft niets maar dan ook niets met liefde te maken. Ze draait juist om controle en onderdrukking van alles wat met onze ware essentie te maken heeft. Het doel is de mens tot slaaf maken voor hun eigen overleving en ze zijn al een heel eind, als je goed kijkt. Orwells 1984 is niet uit de duim gezogen5. De daarin beschreven maatschappij is waarnaar we heel hard op weg zijn.

3.6. Waarom willen ze dit?

Er is ook een waarom achter dit alles. Dit is voor diegenen die nog niet erg zijn ingewijd in deze materie nogal gecompliceerde en op z`n zachtst gezegd verrassende stof. Het voert te ver om dit hier nu uiteen te zetten. Het vereist een werkelijk open geest om het waarom te kunnen bevatten. Maar als je na het lezen van dit artikel meer wilt weten, weet ik zeker dat het je zal lukken het waarom zelf te achterhalen. In Deel 5 van dit stuk schets ik in ieder geval een groter perspectief waarbinnen dit verhaal geplaatst moet worden.

Deel 4. Hoe de illuminatie hun doel najagen

4.1. Inleiding

Om te begrijpen hoe dit waar kan zijn, is een ander perspectief nodig. Omdat wij niet beschikken over de juiste informatie, zien we de werkelijkheid om ons heen op een ernstig vervormde manier. Zouden we wel over volledige en volledig juiste informatie beschikken dan zouden we onze wereld totaal anders zien. Dan zouden we zien hoe schijnbaar totaal op zichzelf staande gebeurtenissen heel duidelijk verband met elkaar houden. Het is echt een kwestie van perspectief, van waarneming, om de puntjes met elkaar te verbinden. Achter de (wereld)politiek, de wereldreligies, het bancaire systeem, de media, de farmaceutische industrie, de grote multinationals, Hollywood en de muziekindustrie enz. zit aantoonbaar hetzelfde netwerk van machtige mensen. Maar we weten het niet en dus leggen we geen verbanden tussen bijvoorbeeld een economische crisis hier en een terroristische aanslag daar. In Ickes laatste boeken, Remember who you are en The Perception Deception (rake titels!!!), wordt op een ongelooflijk gedetailleerde wijze uitgelegd dat hetgeen wij als waarheid aannemen een geweldige illusie is. De feitelijke onderbouwingen zijn zo talrijk dat je je gaat afvragen hoe we al die tijd zo blind hebben kunnen zijn. Hij noemt het niet voor niets ‘the elephant in the living room’. Hij staat er, je kunt er niet omheen, maar toch zien we hem niet. Hieronder zal ik proberen je dit andere perspectief aan te reiken.

4.2. Hun voorsprong en manipulatie van onze geest

Het eerste dat hier genoemd moet worden is dat de illuminatie ten opzichte van de gewone mensen een aantal stappen voorsprong hebben. We lopen weliswaar hard op ze in, maar toch. Hun bloedlijnen lopen zeer ver terug. Sommigen spreken over de Babylonische tijd, anderen gaan nog veel, veel verder terug. Kennis over de (ware aard van de) mensen, hebben de illuminatie zorgvuldig binnen hun eigen kringen bewaard en zorgvuldig voor ons verborgen gehouden. Hun opdracht, de realisatie van de nieuwe wereldorde, is generatie op generatie doorgegeven. Ze wisten daardoor dat ze de politiek en het geld moesten beheersen. Koninkrijken en later democratieën zijn door hen in het leven geroepen. Het systeem om het publieke domein te controleren (grofweg: overheid en geld) is door de eeuwen heen door hen ontworpen, bijgesteld en verfijnd. Om hen te dienen, niet ons. Dat we kunnen kiezen bij verkiezingen betekent niet dat we werkelijk een keuze hebben. Achter de schermen van links en rechts bepalen de illuminatie toch de koers. Daarom verandert er nooit werkelijk iets ten goede en glijden we steeds dieper af in de problemen. Ze grijpen in als het mogelijk een kant op gaat die hun doelen niet dient. Datzelfde geldt voor de financiële wereld. Het bancaire systeem, zelfs het idee van geld en rente, zijn uit hun brein ontsproten. Dat het beheer van de geldpers voor het overgrote deel een verantwoordelijkheid is van private partijen hangt dus samen met het complot. En dat overheden er niets aan doen ook. Lybië was hierop trouwens een uitzondering en dit is een van de redenen waarom kolonel Gadaffi het veld heeft moeten ruimen6.

Door hun (kennis)voorsprong hebben ze daarnaast een groots manipulatief spel met de mensen kunnen spelen. Kern van dit manipulatieve spel is ons te laten geloven in een illusie. De illuminatie hebben begrepen dat voor het welslagen van hun plan het essentieel is dat ze onze geest controleren. We moeten vooral niet voor onszelf gaan denken. Als je de film ‘The Truman Show’ kent, krijg je een beetje het idee van de omvang van het bedrog in ons leven. Des te minder wij van onszelf en de wereld begrijpen, des te gemakkelijker zij hun gang kunnen gaan om hun doelen te bereiken. Ze hebben daarom geprobeerd een werkelijkheid te creëren die zo anders is dan de echte werkelijkheid dat wij de sprong tussen de ene naar de andere niet of nauwelijks kunnen maken. En dat is ze best goed gelukt.

Om de mind game met ons te spelen hebben de illuminatie o.a. de volgende middelen ingezet:

  • het institutionaliseren van de grote wereldreligies,
  • het manipuleren van het onderwijs,
  • het manipuleren van de media,
  • het negatief beïnvloeden van het elektromagnetisch veld van de aarde door HAARP7,
  • het manipuleren van de werking van ons lichaam door
  1. vervuiling van lucht (industrie, verkeer, chemtrails),
  2. voedsel (schadelijke additieven en gen technologie),
  3. drinkwater (fluoride),
  4. medicijnen,
  5. straling (kernafval, elektromagnetische straling door b.v. draadloze netwerken), en
  6. het (in het verre verleden) op non-actief stellen van het grootste deel van ons DNA (nooit vreemd gevonden dat we maar ongeveer 4% gebruiken?).

In het navolgende licht ik een aantal aspecten wat dieper uit.

4.3. Hoe kan het überhaupt? De kennispiramide

Je vraagt je misschien af hoe dit eigenlijk allemaal mogelijk is zonder dat dit naar buiten komt. Er moeten nogal wat mensen bij betrokken zijn om zo`n plan uit te voeren. Dat is ook zo maar de meesten weten niet dat ze eraan meewerken. De illuminatie werken aan de hand van de zogenaamde kennispiramide. Er zijn maar enkele insiders: de 13 bloedlijnen. De illuminatie zitten in de top van de piramide. Alleen daar is helemaal duidelijk wat het plan is. Hoe lager je komt (en wij als burgers staan helemaal onderaan) hoe moeilijker het te begrijpen is wat jouw rol in het geheel is. Deze constructie is bewust zo opgezet en daarom spelen geheime en gelaagde genootschappen zo`n belangrijke rol in dit verhaal. Hoe hoger je komt hoe meer ingewijd je raakt maar het totaal zul je pas zien als je hebt bewezen 1 van hen te zijn en wordt toegelaten tot de hoogste rang. Zo kan het werken zonder dat eigenlijk iemand het in de gaten heeft. Zo kan het gebeuren dat we er nog zelf aan meewerken ook. Als doktoren, burgemeesters, ambtenaren, parlementariërs, leerkrachten, winkeliers, wetenschappers, militairen enz. Praktisch niemand ziet het totaalplaatje en daarom stelt niemand vragen. “Het zal wel”. Je bent sowieso al druk genoeg met proberen er iets van te maken in het leven of nog erger: met overleven.

Een ander aspect dat hier genoemd moet worden is het tijdspad dat ze hanteren. Het ‘spel’ dat gespeeld wordt moet gezien worden tegen een achtergrond van een bepaalde geschiedenis van zeker enkele millennia. Hierop ga ik nog even kort in in Deel 5. Dit maakt dat ze de tijd hebben gehad om hun plannen te realiseren. Icke noemt dit het proces de “Totalitarian Tiptoe”. Heel geleidelijk, beetje bij beetje, werken ze toe naar totale wereldbeheersing. Alleen als je je perspectief aanpast, zie je wat de koers is en waar we op afstevenen. Doe je dat niet dan zie je slechts op zichzelf staande gebeurtenissen, min of meer toevallig, ‘door omstandigheden’ tot stand gekomen. Vooral de afgelopen eeuw is het hard gegaan. Maar ook het Romeinse Rijk, het kolonialisme en de Verlichting hebben bijgedragen aan de doelen van de illuminatie. Uiteraard, ze zaten er zelf achter. Icke beschrijft heel precies hoe ver de illuminatie al zijn. Daarom is het zo belangrijk dat we nu wakker worden.

Tot slot moet ik hier nog opmerken dat er genoeg mensen zijn geweest die wel naar buiten zijn gekomen met de waarheid. Helaas worden die mensen meestal niet serieus genomen. En ook daar hebben de illuminatie hun tactieken voor ingezet: het belachelijk maken van mensen die met de waarheid komen. Of ze doden….

4.4. Problem, Reaction, Solution

Icke heeft een van de principes volgens welke de illuminatie werken een naam gegeven. De constante stroom van problemen op aarde laat zich door dit principe verklaren. Hij noemt het het principe van problem, reaction, solution (PRS).

Je gebruikt PRS als je veranderingen in de samenleving wilt introduceren waarvan je weet dat ze weerstand zouden oproepen als je openlijk vertelde wat je van plan bent te doen. Denk aan het voeren van oorlog, of wetgeving die de beperking van vrijheden inhoudt, of – waar de illuminatie mee bezig zijn – het invoeren van een Orwelliaanse politiestaat. Wat je dan doet, is niet openlijk vertellen wat je van plan bent. Het volk zou meteen in opstand komen. Nee, je start een PRS. Het werkt in 3 stappen:

1: je creëert een probleem. Bijvoorbeeld een terroristische aanval of een economische crisis. Dan geef je via de media (die je toch al controleert) de schuld aan iets of iemand anders. 2: Door zo jouw versie van het probleem te geven lok je een reactie uit bij de bevolking (woede, wanhoop, angst, onrust etc.), een reactie van “help, doe iets!”. 3: En dan presenteer je de oplossing. Jouw oplossing dus. De oplossing die allang klaar lag en de reden vormde voor het probleem dat je zelf startte.

De problemen die de mensen door de eeuwen heen hebben gekend zijn voor een groot deel bewust op deze manier gecreëerd door de illuminatie. Ook de huidige financiële crisis is vantevoren opgezet. Net zoals periodes van economische groei overigens zijn ‘toegestaan’. Doordat banken tegen lage rentes geld uitlenen, krijgt de economie een boost. Ineens is de sky the limit. Maar dan besluiten de banken dat ze geld willen zien. De rentes gaan omhoog en een nieuwe crisis is een feit. Zoals ik al eerder schreef is er door de introductie van rente sowieso nooit genoeg geld om de openstaande schuld terug te betalen. Er is altijd schaarste. Huiseigenaren verliezen hun huis aan de bank. Bedrijven verliezen hun activa aan de bank. Hele landen verliezen hun land aan de bank. Dit spel wordt al decennia zo gespeeld. Stap voor stap wordt alles eigendom van de banken, ehh, de illuminatie. In Afrika zijn ze al erg ver en nu is Europa aan de beurt. De euro is nooit bedoeld om te slagen. Hij zal dus ook vallen. En welke oplossing zal dan geboden worden? Nog verder centraliseren. We gaan hoe dan ook niet terug naar de gulden, de frank, de lire en de peseta.

Een ander voorbeeld van PRS vormen de terreuraanslagen. Deze inside jobs maken de weg vrij voor wetgeving die onze vrijheden en privacy ernstig inperkt. De politiestaat wordt zo langzaam ingevoerd.Het is geen fictie, het is werkelijk gaande en het gebeurt allemaal recht voor onze neus. Er zijn talloze voorbeelden te noemen. Het is een kwestie van je perspectief veranderen om het te kunnen zien, om de puntjes met elkaar te kunnen verbinden. De wereldoorlogen bijvoorbeeld zijn door de illuminatie bewust geënsceneerd. Ze hebben nota bene alle betrokken partijen gefinancierd! Werkelijke intentie van deze oorlogen was namelijk het zetten van volgende stappen richting de latere wereldregering (VN) en het wereldleger (NAVO). De Europese samenwerking is eveneens bedoeld als stap richting een wereldorde. Al die soevereine staten op een kluitje was niet bevorderlijk voor de plannen van de illuminatie. Inmiddels bepaalt de EU al voor meer dan 75% de regelgeving van 27 landen en is voor een groot deel 1 munteenheid geïntroduceerd. Zeer recent is ook nog het ESM-verdrag ondertekend waarmee de lidstaten in feite ook de soevereiniteit over de schatkist hebben opgegeven.

Als je er even bij stilstaat is het eigenlijk ook heel bijzonder hoe in relatief korte tijd (een paar eeuwen) het globaliseringsproces zich heeft voltrokken. Het proces is alleen nog niet af. De illuminatie zijn er nog niet. Er ís duidelijk nog geen wereldorde. Kunnen we dan achterover leunen nu? Nee. De plannen voor de laatste stappen liggen namelijk al klaar. Allang zelfs. Het is namelijk hun bedoeling dat er een 3e wereldoorlog komt9. De spanningen in het Midden-Oosten vanwege de burgeroorlog in Syrië en tussen Iran en het Westen moeten ook in dit perspectief gezien worden. Het zijn allemaal opzetjes. De VS en Europa staan al tegenover Rusland en China. We moeten ons werkelijk zorgen maken. Of beter: we moeten het tij gaan keren.

4.5. Onderwijs

Of iets voor jou waar is of niet hangt in grote mate af van hoe jouw denkkaders zijn geplaatst. Alles buiten die kaders doe je vaak snel af als onzin of onmogelijk. Toch is het niet zo dat alles wat zich buiten jouw kaders bevindt per definitie onwaar is. Heel lang dacht men dat de aarde plat was en werden mensen uitgelachen als die beweerden dat ze bol was. Ik bedoel maar. De illuminatie hebben veel moeite gedaan om jouw denkkaders te helpen vormen. Onderwijs heeft daarin een zeer grote rol gespeeld. Wat we daar wel – en vooral ook wat we er niet – leren, is bewust zo gemanipuleerd.

Hóé we er leren trouwens ook. Ons onderwijssysteem focust praktisch volledig op onze linkerhersenhelft (redeneren, logica, ordenen). Het spreekt het denken aan, niet het voelen. Via de linkerhersenhelft zien we bovendien alles in termen van verdeeldheid. De illuminatie hebben het zo gemanipuleerd omdat ze niet willen dat wij de werkelijkheid zien zoals ze is, namelijk één groot samenhangend geheel. Daarom wordt onze rechterhersenhelft (creativiteit, intuïtie, gevoel etc.) praktisch volledig uitgesloten in het onderwijssysteem. Het schakelt zo een belangrijk onderdeel van wie we zijn en een belangrijk instrument om de wereld te begrijpen uit. Ons onderwijssysteem spreekt niet het hart aan. Ons hart is de plek waar we alles zien in termen van eenheid. Het is ons nagenoeg afgeleerd hoe je je hart kunt volgen. We durven het dan ook maar zelden, we raken er meestal van in de war. Ons beoordelingsvermogen van wat waar of onwaar is wordt al met al dus bepaald door de kaders die onze ratio (linkerhersenhelft) kan bevatten. Zodra ons gevoel wordt aangesproken, raken we in de war. Het moge duidelijk zijn dat ons beoordelingsvermogen geheel uit balans is en maar op halve kracht werkt. Alleen datgene wat te beredeneren valt, kan waar zijn. Ingenieus.

Kun je op school oplepelen wat je geleerd is, dan word je beloond en slaag je voor je examen. Je succes in je leven hangt af van de mate waarin je meedoet aan de kaders die het systeem voor je heeft bepaald. Ruimte voor andere visies is er niet, althans niet zonder risico voor het behalen van je diploma en daarmee je toekomst. We worden zo massaal perfect gedrild.

4.6. De media

Een andere belangrijke bron van informatie die jouw referentiekader bepaalt, vormen de media. De illuminatie hebben die in handen. We hebben geen vrije toegang tot informatie. Althans, niet via de reguliere kanalen. De illuminatie bepalen uiteindelijk wat je ziet op tv, leest in de krant en hoort op de radio. Het is echt nodig dat we ons verdiepen in hoe onze media functioneren, wie onze media beheren en hoe informatie dus tot je komt. Je zult gaan begrijpen dat we bewust gemanipuleerd worden. ANP en Reuters? Illuminatie. Hier voeg ik een interessante link bij: http://www.occupyamsterdam.nl/2012/01/20/2701/. Tegenwoordig kun je via internet gelukkig veel te weten komen. Het is maar goed trouwens dat internet nog vrij is. Nog, want misschien heb je al gehoord van de ACTA-agreement? Zoek anders even bij youtube op “ACTA explained”. Je schrikt je rot. Terecht dat er wereldwijd wordt geprotesteerd.

Omdat internet nog vrij is, vormt het een belangrijke bedreiging voor de illuminatie. Naast de waarheid die de illuminatie ons willen voorschotelen via de door hen beheerste media, is er nu ook een hele andere bron van informatie beschikbaar voor iedereen. De groep mensen die het spel dat de illuminatie spelen begint door te krijgen, wordt dankzij internet heel snel steeds groter. Ook andere waarheden kunnen nu razendsnel de wereld rondgaan. De totstandkoming van de ACTA-agreement moet ook in dit licht gezien worden.

4.7. Film & Televisie en de mainstream muziekindustrie

Van de media wil ik de film-, televisie- en muziekindustrie hier vanwege de grote invloed op ons bewustzijn nog apart benoemen.

Televisie kijken heeft een bewezen hypnotiserend effect. Wat je te zien krijgt, beïnvloedt je ongemerkt. Ooit afgevraagd waarom televisie kijken zo verslavend is? Televisie moet ons in een staat van angst en dus volgzaamheid houden. Bijna alles wat we bijvoorbeeld op het journaal zien, speelt in op angst. Ook het overgrote deel van de rest van de programma’s (interessante benaming trouwens vind je niet?) appelleert aan ons ‘lagere zelf’. Sex, geweld, uiterlijk, ego, competitie, verdeeldheid enz.

Een heel belangrijk wapen dat de mindcontrol via televisie zo krachtig maakt zijn de zogenaamde subliminale boodschappen. Vanwege het onmiddellijk hypnotiserend effect van tv kijken, komen de boodschappen – die zo kort in beeld zijn dat je ze met het blote oog niet kunt waarnemen – direct binnen in het onderbewuste. Denk aan termen als “Obey” en “Love = Hate”. Zonder dat je het in de gaten hebt, gaan dit soort overtuigingen onderdeel van jouw systeem uitmaken.

Wist je dat de grootste investeerders achter Hollywood wederom de illuminatie zijn? Het verschijnsel ‘to hide in the open’ is in veel films zichtbaar. In deze – vaak hele dure en gehypte – producties, wordt de waarheid gepresenteerd, maar flink overtrokken met een vleugje onzin erdoorheen. Op deze manier wordt veel van de waarheid door velen als fictie gezien en eenieder die de waarheid probeert naar buiten te brengen afgeschilderd als ‘fantast’, complotdenker enz. Je hebt dan teveel films gekeken, briljant toch!

Ook in de muziekindustrie hebben de illuminatie een belangrijke hand. De ‘ver-sexing’ en de verheerlijking van rijkdom in videoclips is een belangrijke brainwasher voor de jeugd. Verder wel eens afgevraagd hoe sommige middelmatige ‘artiesten’ toch enorm gehyped worden en doorbreken? Ook opgevallen dat dit nooit artiesten zijn met een boodschap van liefde, waarheid en eenheid? Het is aangetoond dat sommige artiesten slechts worden toegelaten tot de mainstream industrie als zij instemmen met het verbergen van duivelse boodschappen in hun muziek. Ook hierover is veel informatie op het internet te vinden. Jay-Z is een goed voorbeeld. Ongelooflijk maar waar. Tupac trouwens zong letterlijk over de illuminatie (in het nummer Killuminati) en we weten hoe het met hem is afgelopen.

4.8. Gezondheid: chemische en genetische vervuiling

Door massale vervuiling van ons drinkwater met chemische fluoride wordt systematisch de werking van onze pijnappelklier onderdrukt. Door de pijnappelklier werkt je derde oog. Als hij werkt, “zie” je meer, beter en helderder. Goede werking van de pijnappelklier helpt je bij het onderscheiden van waarheid en leugen. Het gebruik van chemische fluoride is geïntroduceerd in WOII door de nazi’s (die natuurlijk de illuminatie achter zich hadden voor de nodige steun). Het aangetoonde effect is een soort lichte ‘stoned-heid’ die gepaard gaat met een volgzame houding. Ook bijna alle tandpasta is om die reden met fluoride vervuild. Het verstrekt wellicht het glazuur maar daar zijn ook alternatieven voor (natuurzouten).

Verder worden er aan ons voedsel ontzettend veel mysterieuze ‘hulp’-stoffen toegevoegd zoals de ‘E-nummers’ (additieven die door de EU zijn goedgekeurd). Het is bijzonder moeilijk om vast te stellen waaruit deze stoffen bestaan en het zit zo’n beetje overal in. Ook aspartaam is een goed voorbeeld. Dit wordt gebruikt als zoetstof voor talloze producten. Het is echter ook bestanddeel van rattenvergif. Smakelijk eten! Het erge is dat een natuurlijke zoetstof, stevia, jarenlang van de markt is geweerd. Je begrijpt inmiddels wel welke krachten daarvoor verantwoordelijk waren. Naast het volstoppen van ons voedsel met chemische troep wordt het inmiddels ook nog eens genetisch gemanipuleerd. Misschien wel eens van het bedrijf Monsanto gehoord? Een illuminatie-bedrijf van de eerste orde en de grootste ontwikkelaar van genetisch gemanipuleerde producten.

Dan de vaccinaties: Op zeer jonge leeftijd worden we ingevolge – mind you! – rijksvaccinatieprogramma`s ingespoten met onwerkelijke hoeveelheden chemische stoffen die aantoonbaar ernstige schade toebrengen aan ons immuunsysteem. Hoe kan het anders want die is nog volop in ontwikkeling als het kleine lijfje al immense hoeveelheden gif te verwerken krijgt! Dat kan het lijfje ook niet dus blijft het ermee zitten, met alle gevolgen van dien. Bekijk de volgende link eens om hierover meer te weten te komen: http://www.wijwordenwakker.org/content.asp?m=M4&s=M22&l=NL. Of bezoek de site van de Nederlandse Vereniging voor Kritisch Prikken (NVKP): http://www.nvkp.nl/.

 

4.9. Verdeel en heers10

De illuminatie kennen de werkelijke aard van de mens. Ze weten dat we in de kern liefdevolle wezens zijn en dat ieder mens met elkaar verbonden is11. Zouden we ons leven leiden in overeenstemming met onze aard dan zou de aarde een waar paradijs zijn. Precies het tegenovergestelde van wat de illuminatie nastreven.

Zij hebben daarom zorgvuldig het verdeel en heers principe toegepast. Kort gezegd komt het er op neer dat je de massa zoveel mogelijk verdeelt om vervolgens de ene partij meer te gunnen dan de andere. Deze partijen raken met elkaar in conflict zonder dat ze weten dat er een derde partij is die het veroorzaakte. Eén blik op de wereld en haar geschiedenis en je ziet het.

4.10. Wereldreligies

De belangrijkste wereldreligies zijn ontworpen om de mens het gevoel te geven afhankelijk te zijn van een onzichtbare, maar toch alom aanwezige macht en hen zo het geloof in eigen kracht te ontnemen. Hemel of hel, geluk of ongeluk, allemaal afhankelijk van de wil van die Ene. Angst en schuld zijn voorts principale emoties die door religies worden uitgebuit. Het effect van religies op de wereld is niet vrede en verdraagzaamheid geweest, maar het tegenovergestelde. Het heeft ons verdeeld en onderlinge haat aangewakkerd. Religieus geweld heeft door de eeuwen heen en tot de dag van vandaag tot gigantisch leed geleid. Te bizar voor woorden eigenlijk maar het is allesbehalve toeval. Ze zijn er juist toe in het leven geroepen. Als je je erin verdiept zul je zien dat religies uiteindelijk dezelfde wijn in verschillende kruiken is. Ze zijn te herleiden tot hetzelfde principe waarover Icke zeer uitgebreid uitwijdt in z`n boeken. Wederom heeft het niets met liefde te maken. Wist je bijvoorbeeld dat tot in de top van het Vaticaan satanisme wordt bedreven en Vrijmetselaars zijn geïnfiltreerd? De positie van de R.K.-kerk tijdens WOII en haar belangen in de wapenindustrie zijn natuurlijk uiterst discutabel, zo niet te belachelijk voor woorden, te noemen. Ook mogen we ons gaan afvragen wat de werkelijke reden is van het kindermisbruik in de kerk. Neem maar van mij aan dat het niet alleen te maken heeft met door het celibaat gefrustreerde mannen die hun driften niet kunnen beheersen.

Natuurlijk biedt religie ook een uitnodiging tot spirituele groei. De meesten die een religie aanhangen of in de hiërarchie ervan een positie innemen, zullen dit zeer zeker met de beste intenties doen. Dit betekent echter niet dat we onze ogen moeten sluiten voor de ware aard, oorsprong en intenties van deze religies.

Deel 5. Het grotere plaatje

5.1 Complottheorieën?

‘Complottheorie’ is een woord met een smaakje. Mensen doen er lacherig over en als je erin gelooft heb je al gauw te veel films gekeken. Maar bestaan complotten dan per definitie niet? Natuurlijk wel. Onze geschiedenis bulkt van de complotten. Een van de bekendste is wel die van de moord op Kennedy. Nog steeds zijn er maar enkelen op aarde die weten hoe het precies zit. Maar dat er een complot achter zit moge boven iedere twijfel verheven zijn. Je kunt niet iedere complottheorie zonder zelf onderzoek te doen meteen diskwalificeren. Dat is roekeloos zelfs, zeker als je niet hebt onderzocht of je huidige overtuiging wel op waarheid berust.

Wayne Dyer zegt: “The ultimate ignorance is the rejection of something you know nothing about, yet refuse to investigate”.

Soms zijn complottheorieën zo onwaarschijnlijk dat ze ons voorstellingsvermogen te boven gaan. Denk aan 9/11. Daarvan wordt beweerd dat het een inside job was. Voor de meesten is dat onvoorstelbaar. Zoiets kán toch niet waar zijn? En we trekken dan maar de conclusie dat het dus niet waar is. Heel gevaarlijk, want als jij weet dat het zo werkt, weet een kwaadwillende dat ook. Je kunt dan iets totaal bizars (9/11) doen waarmee jouw belangen gediend zullen worden (angst bij de bevolking, controle, macht, wapens, industrie). Toch zal iedereen jouw versie van het verhaal, namelijk dat er terroristen achter zitten, geloven. Waarom geloven ze je? Enkel en alleen om het feit dat de echte waarheid totaal bizar is. Vervolgens krijg je ook nog alle steun voor de ongelimiteerde ‘war on terror’. Wat wil je nog meer? Perfecte dekmantel. Het bestempelen van een theorie tot complottheorie is in feite het sterkste wapen van de illuminatie tegen ontwaken van de mensen.

Overigens zie je in het 9/11-voorbeeld ook het principe van problem-reaction-solution terug. Je creëert, door middel van een verschrikkelijke gebeurtenis, angst en totale chaos (problem). De bevolking is bang en in paniek. Ze willen bescherming (reaction). Je geeft ze de oplossing door ‘de terroristen te gaan pakken’ en start een oorlog (solution). Onderliggende doel is al die tijd de creatie van een vijand die wereldwijd kan toeslaan (het terrorisme)12, het kunnen beginnen van een oorlog die nooit ophoudt (want wanneer kun je zeggen dat je de ‘war on terror’ hebt gewonnen?) en de introductie van wetgeving die de rechten van burgers ernstig aantast.

5.2 Het breder perspectief

Er is geen reden om nu angstig te worden of boos. Dat zijn de energieën waarin we al te lang in gehouden zijn. En het zijn niet die energieën die werkelijk iets te maken hebben met wie we zijn. Het verhaal dat ik hier heb uiteengezet is namelijk onderdeel van een groter geheel. Ik wil hierover in dit artikel kort iets zeggen. Het breder perspectief zelf is op z`n minst een heel artikel waard.

Je hebt vast wel iets meegekregen van de 2012-hype. 2012 betekent niet het eind van de wereld , totale verwoesting van onze samenleving of iets dergelijks (zoals wordt gepropageerd om ons in de energie van angst te houden). Wel staat het symbool voor de huidige tijden van grote transformatie. We zitten nu in de eindfase van de overgang van dualiteit naar eenheidsbewustzijn en de overgang zal inderdaad ergens in de komende jaren plaatsvinden. Hoe heftig die overgang gaat zijn en wanneer precies, is iets waar weinigen het over eens kunnen worden. Icke stelt zelfs dat de 2012-profetieën ook uit het brein van de illuminatie komen om ons op een vals spoor te zetten. Toch zegt ook hij dat er grote veranderingen gaan komen. Veranderingen die verband houden met het aan het licht komen van de leugens overal ter wereld waardoor we in waarheid gaan leven.

Onze wereld zoals we die nu kennen is er een van uitersten. Alles heeft een keerzijde, alles is duaal. Dit is niet zomaar zo, hiervoor hebben we als mensheid bewust gekozen. Door de ervaring van de dualiteit in het stoffelijke (de materie, onze lichamen) bieden we onszelf de kans tot een enorme bewustzijnssprong. Het is in zekere zin een experiment, gewoon omdat in het oneindige universum alles mogelijk is. Ook de ervaring van dualiteit (terwijl alles in wezen 1 is) moest dus een keer geprobeerd worden. Dit experiment voltrekt zich op aarde en bevindt zich nu in de eindfase. Het is overigens in de geschiedenis van de aarde al een paar keer goed misgegaan (denk aan Atlantis) maar nu kan het niet meer misgaan. De mensheid heeft voldoende besef gekregen van z`n werkelijke aard (namelijk liefde) om de stap nu definitief terug te zetten, weer in de richting van de bron. De illusie of de matrix die de illuminatie door de eeuwen heen hebben gecreëerd, valt langzaam uiteen. Een sluier van onwaarheid wordt opgetild en we gaan ons langzaam weer herinneren wie en wat we werkelijk zijn.

Alles wat ik hierboven heb gezegd over illuminatie, zo duivels als het is, is een uiting van de dualiteit. Als ze er niet waren geweest konden we haar niet in alle mogelijke expressies ervaren.

Als alles 1 is, zijn we ook een met hen. We moeten ze dan ook niet bevechten. We moeten ze danken voor het spelen van hun rol in het geheel maar wel een heel duidelijk en krachtig ‘nee!’ laten horen. Zoals Icke zo vaak zegt: ‘we’re not having it anymore!’ Met z’n karakteristieke Engelse accent. Het is tijd om bewust te gaan kiezen voor het uiting geven aan ons wezen: liefde, creatiekracht, vreugde en vrede.

5.3. Hoe verder?

  1. Ga op onderzoek uit en bepaal je eigen standpunt. Geloof mij niet, geloof Icke niet, geloof alleen jezelf. Ga zelf de waarheid zoeken. Het internet barst van de informatie. Stel je open en filter zelf wat met je resoneert of niet. Blijf jezelf vragen stellen. Hoe komt het dat we zijn waar we zijn, terwijl niemand het zo wil hebben? Kijk nog eens naar de vragen aan het begin van dit artikel. Je zult je verbazen als je op onderzoek uitgaat. De omvang van dit verhaal is namelijk nog vele malen groter. Stop met denken dat ‘het gewoon is zoals het is’. Als je al overtuigd bent van een andere waarheid, verifieer dan de herkomst van de informatie waarop die overtuiging is gebaseerd.
  2. Als je dan tot de conclusie komt dat dit systeem niet deugt, stop dan met eraan meewerken waar het kan. Het systeem werkt omdat wij het laten werken. Uiteindelijk zijn de illuminatie ook maar afhankelijk van de mate waarin wij er met z`n allen in meegaan. Dus:
  3. Begin met je af te vragen wie je bent, waarom je hier bent en waar je naartoe gaat. Elementaire vragen waar verreweg de meesten van ons gek genoeg geen antwoord op hebben. We zijn niet de weerloze slachtoffers van een systeem. We zijn niet afhankelijk van de wil van een godsbeeld. We zijn niet klein en onwetend. We zijn oneindig krachtige en creatieve wezens met liefde in de kern. We zijn hier niet om elkaar te doden of anderszins te laten lijden. We zijn 1, ook de wetenschap komt nu tot die conclusie. Pas als we ons bewustzijn vergroten over wie we zijn kunnen we daaraan gevolg geven door middel van onze keuzes en acties. Begin dus met onderzoek naar wie je eigenlijk bent. Er zijn hierover vele prachtige boeken geschreven.
  4. Kijk goed naar wat je eet en drinkt. Veel van ons voedsel is ernstig vervuild en tast ons immuunsysteem en helder denken en voelen aan. Vlees en vis zijn grote ‘boosdoeners’, maar ook kraanwater (en alles dat daarmee is bereid) en eigenlijk alle niet biologische producten. Deze zijn zo arm door het productieproces (kunstmest, chemische bestrijdingsmiddelen) dat je er regelrecht ziek van wordt, zeker op langere termijn. Eigenlijk best vreemd dat het vrij ingewikkeld is en meestal extra moeite kost om verantwoord te eten. Toeval? Nee. Gelukkig is er ook veel informatie beschikbaar die je op het juiste spoor kan brengen.
  5. Zorg goed voor je gezondheid. Naast goede voeding is het belangrijk rust te nemen, stress te reduceren en vermijd zoveel mogelijk elektromagnetische straling van mobiele telefoon en draadloos internet13Zoek regelmatig de stilte op en laat de stroom van gedachten er even gewoon zijn zonder dat er iets meteen moet. Maak ruimte, onthaast, stap uit de gekmakende ratrace.
  6. Kijk geen televisie en stop met het volgen van de reguliere media, of neem in ieder geval de gepaste afstand. Televisie heeft een bewezen hypnotiserend effect. Je onderbewustzijn wordt er door beïnvloed, of je het wilt of niet. De reguliere media voorzien je vanwege het spel dat wordt gespeeld niet van volledige of volledig juiste informatie. We zijn zo grotendeels gebrainwashed. Stop ermee en sta open voor een reset van je overtuigingen. Wees in de wereld en niet van de wereld…
  7. Stem niet bij de volgende verkiezingen. Verkiezingen zijn een farce en laten ons geloven dat er iets te kiezen valt. Zoals we hebben gezien is dit niet waar. Wie er ook aan de macht is, uiteindelijk zijn het speelpoppetjes van de illuminatie achter de schermen. Links, rechts, wat dan ook, het zijn slechts maskers op hetzelfde gezicht. De politiek heeft de mensheid niet verder kunnen brengen. Het is een schijnvertoning. Voed dat niet meer. Niet stemmen is een krachtig energetisch signaal richting de illuminatie. Ook protesteren heeft geen zin, zien we keer op keer. “What you fight, you become.”
  8. Start initiatieven in het commerciële verkeer waar ruilhandel de regel is. En start sowieso samen initiatieven die gebaseerd zijn op de ‘nieuwe waarden’ zoals liefde, overvloed en eenheid.
  9. De belangrijkste: handel vanuit liefde en niet vanuit angst. Datgene waar de illuminatie het meest bang voor zijn, is liefde. Zij voeden zich (letterlijk) met de energie van angst. Onthoud dat we allen één zijn.

Ten slotte nog een aantal links naar goede sites waar heel veel achtergrond informatie te vinden is (via youtube is ook een schat aan informatie te vinden in ontelbare filmpjes over dit onderwerp):

—————————————————————————————————————————————————————-

1 De resten van alle medicijnen zitten in ons drinkwater (zij het in lage concentraties) en krijgen ook gezonde mensen zo binnen. Zelfs de Nederlandse drinkwaterbedrijven pleiten voor maatregelen om de emissie van medicijnresten via het riool te verminderen: http://www.kraanwater.nu/feiten/Kraanwater_zuiver_van_kwaliteit/Pages/Medicijnresten_in_kraanwater.aspx

4 Het gaat om de “wet NESARA” (als je googelt vind je er een berg informatie over). NESARA gaat uit van schuldkwijtschelding en verdeling van middelen op basis van het overvloedsprincipe (we verdelen alles eerlijk want er is meer dan genoeg voor iedereen).

5 Orwell was een insider, aangesloten bij de geheime “Fabian society”. Hij wist zo van de illuminatie en hun plannen.

6 De zogenaamde Arabische Lente was geen spontane revolutie. De illuminatie hebben bestaande sentimenten aangewakkerd en misbruikt voor hun doelen: macht in de regio door de leiding te nemen in de landen die in chaos achterbleven na de val van het regime. Icke licht dit zeer gedetailleerd toe in zijn laatste boek.

8 Het is zeer opmerkelijk dat dit zo geruisloos is gegaan. De reguliere media hebben nauwelijks aandacht besteed aan deze zeer ingrijpende besluitvorming. De burgers zijn absoluut onvoldoende geïnformeerd hierover en de democratische legitimatie is uiterst dubieus.

9 Nog voor de eerste begonnen was, was al duidelijk dat er drie zouden komen.

11 Zijn de illuminatie dan zelf geen mensen? Jawel, alleen missen zij het gen dat empathische gevoelens mogelijk maakt. Daarnaast hebben ze evolutionair gezien een bepaalde rol te vervullen, waarom ze doen wat ze doen. Zie hierover Deel 5 over ‘het grote plaatje’. Er circuleren overigens vele filmpjes op internet over de ware aard van de illuminatie. Ga vooral zelf kijken.

12 Een vijand die nooit verslagen kán worden. Zie de link met 1984 van Orwell. Perfect als je plannen hebt in de richting van werelddominantie.


Geplaatst in Uncategorized | 29 reacties